Tussen de Galloways

Er werd sneeuw voorspeld, maar er was nog geen code afgegeven. De hoogste tijd om te gaan wandelen. De telefoon kreeg een jasje aan in de vorm van twee enkelsokjes. Lekker warm. Ook lekker onhandig. Hoe onhandig, zou ik pas halverwege de wandeling ervaren.

Terwijl de vlokjes zachtjes om mij heen en op mij dwarrelde, wandelde ik over het licht besneeuwde pad  langs de Maas. Dat paste beter bij mijn ‘avontuurlijke’ bui. Er waren meer mensen op het idee gekomen om#codegebrokenwit te negeren en aan de wandel te gaan. Al hadden de meeste wandelaars wel een vierpoter bij zich.

Ineens zag ik aan de overkant de Galloways langs de oever wandelen. Zuchtend wijzigde ik mijn plan om langs het water

 te wandelen. Want zo tussen de Galloways door. Brrr.

Eenmaal op de Zuiderbrug zag ik door het glas hoe de ene na de andere wandelaar gewoon over het pad langs de oever wandelde. Ik zag hoe de herdershond, die eerder rond mijn benen had gedanst, ‘speelde’ met een kalf. Mijn avontuurlijke bui kreeg de overhand. En zo wandelde ik 10 minuten later tussen de Galloways. Die mij al herkauwend volkomen negeerde. Snel maakte ik wat foto’s.

In de veronderstelling dat ik de Galloways voorbij was, bleef ik voor een enorme bramenstruik even stilstaan om mijn telefoon terug in zijn sokken te stoppen. Weer aan de wandel zag net voorbij de bramenstruik nog twee Galloways staan. En een oranjekleurig beest met een spitse snuit. Vos, registreerde mijn brein, terwijl mijn benen stopte met wandelen. Onder toeziend oog van de vos liet ik mijn hand in mijn zak glijden en viste de stevig verpakte telefoon tevoorschijn.

Helaas had de vos geen zin om rustig te blijven zitten totdat ik klaar was om een plaatje te schieten. Op het moment dat ik de telefoon uit de sok had gewurmd, draaide het beest zich om, wuifde een keer met een prachtige staart, en gaf mij het nakijken.