De gieter begreep het niet…

Tot een jaar geleden had ik slechts een plant in huis. Een lidcactus die het vooral bij totale verwaarlozing heel goed doet. Totale verwaarlozing, daar ben ik goed in. Eens per drie maanden zette ik de plant in een met water gevuld aanrecht. Het voelde als de perfecte combinatie.

Tijdens het leeghalen van de flat van Mam zaten SchoonZus en ik  met de laatste orchideeën van Mam in ons maag. Weggooien voelde als een zonde. Ik besloot, ter nagedachtenis aan Mam er twee mee te nemen. Gedachteloos pakte ik het gietertje van Mam in.

Gedachteloos ja. Want mén mén, wat een meuk-ding is dat. Het ziet er best aardig uit, maar volgens mij had de designer nog nooit gehoord van de wet van de communiceerde vatten.  Voordat de gieter vol is, loopt het water al uit de tuit. Om dat te voorkomen laat ik het meestal iets achterover hellen. Alleen is de gieter aan de achterkant iets lager dan aan de voorkant, waardoor een beetje hellen, eigenlijk geen optie is.

Omdat ik niet zo gek veel planten had en de gieter dus maar zelden tot bovenaan toe vul, was ik dat even vergeten. Ondertussen zijn er wat planten bijgekomen. Staan er al 9 potten. Maandag vulde ik de gieter tot bovenaan toe. Het was voorzichtig manoeuvreren om niet te knoeien. Ik hield het droog tot bij de lidcactus. Die staat wat hoger dan de rest. Ik hield het gietertje iets te scheef en voelde het koude water via mijn pols zo mijn mouw inlopen. Ik maakte een abrupte beweging. Het water klotste via de kast op de grond.  

Ik weet het. Mijn eigen lomp gedrag zal er ook debet aan zijn. Toch mag ik graag alle schuld op het gietertje afwentelen. Gewoon omdat het kan. 😉