Mijn iPhone is een watje …

… maar hij is gelukkig niet kapot. En daar was ik wel bang voor. Het ding (iPhone 5S) is dik drie jaar oud en daarmee in de huidige, vluchtige wereld, stokoud. Een fossiel. Zelfs refurbished is dit model haast niet meer te krijgen. Nou, dan weet je het wel.

Al een tijdje loopt de batterij bij buitengebruik (te) snel leeg. Met name wanneer ik aan de wandel ben, en foto’s maak. In eerste instantie gaf ik de schuld aan de app Runkeeper, die meende mij in de gaten te moeten houden. Aangezien ik momenteel toch niet kan hardlopen, heb ik die app verwijderd. Het bleek niet voldoende, dus staan de meeste apps nu zo ingesteld dat zij alleen iets doen wanneer ik op het wifi net zit.

Nog liep de batterij leeg

Logisch ook, wanneer je je telefoon, met de camera open, in je jaszak stopt. Dan blijft de camera bezig met scherpstellen en weet ik wat allemaal nog meer. Doel van deze actie was, dat de camera klaar was op het moment dat ik een spectaculaire vogel, vlinder of whatever zag. In ieder geval iets wat zo weer weg is. Maar ja, ook dan moet de camera eerst scherpstellen, dus de camera niet afsluiten bleek geen optie. Het blijkt wel een gewoonte die slecht af te leren is, maar het gaat steeds beter. Bovendien zorg ik dat de batterij goed opgeladen is voordat ik aan de wandel ga, en gebruik de optie Energiebesparingsmodus.

Donderdag ging ik aan de wandel

De batterij van mijn telefoon was volledig opgeladen. Na elke foto(serie) sloot ik de camera. Na ongeveer 2,5 kilometer wandelen liep ik voorbij de passantenhaven in Blerick. De zeemeeuwen zwermde uit. In grote groepen zeilde zij boven de Maas. Dat vroeg om een foto. Ik haalde mijn telefoon uit mijn jaszak, drukte op de homeknop, en het scherm bleef zwart. Koude vingers, dacht ik en blies mijn duimen warm. Het scherm bleef zwart. Pikzwart. Via de aan/uitknop kreeg ik heel even beeld. Het icoontje van een batterij met 1% energie.

Ik dacht, die is kapot

Want een telefoon, waarvan de batterij binnen drie kwartier van 100% naar 1% zakt, die is rijp voor de schroothoop. Met het vooruitzicht binnenkort een bak geld uit te moeten geven voor een nieuwe (al dan niet tweedehandse) telefoon, liep ik enigszins balend verder. Eenmaal thuis hing ik de telefoon aan de lifeline, hield mijn duim op de homeknop, vulde de vereiste wachtwoorden in en zag dat de batterij voor 87% gevuld was.

Google is my friend

Tijd om te google-en op de woorden iPhone batterij snel leeg. Wat blijkt. Mijn telefoon is een watje. Een iPhone kan niet tegen de kou. Wil graag warm gehouden worden. Sluit zich af bij vrieskou. Enerzijds ben ik blij dat er niets ernstigs aan de hand is. Maar eigenlijk is het diep triest dat een dusdanig duur apparaat niet tegen de kou kan. Stel ik ben in de winterse kou aan de wandel en val. Kan ik niet eens om hulp bellen.  Ben nu serieus aan het overwegen op een ander merk over te stappen.

Dit is zeker niet het moment om te ‘klagen’ over het feit dat ik na ongeveer 3,5 kilometer gewandeld te hebben, mijn benen niet meer voelde van de kou. En 1,5 kilometer later blij was dat ik thuis was en het huis niet meer uithoefde. Offe … 😉