Eén jaar geleden…

PersoonlijkNa het openen van Facebook zie ik dat ik een herinnering heb. Nieuwsgierig als ik ben, open ik het bericht. De vakantie is goed begonnen. Mijn rug ligt dwars, lees ik. Ik deel deze herinnering met mijn vrienden en schrijf: Goh, als ik toen had geweten, wat er die vakantie allemaal nog meer ging gebeuren, zoals de ziekenhuisopname en aansluitend het overlijden van mam, had ik toen niet over een pijnlijke rug geklaagd. Perspectief verandert alles.

Wanneer ik het over mijn beslissing heb, om mijn baan aan de wilgen te hangen en het roer om te gooien, dan is het overlijden van mijn moeder de belangrijkste katalysator. Haar dood liet mij inzien dat later allang is begonnen. Liet mij beseffen dat je vaak pas achteraf inziet dat je het perfecte moment om te veranderen aan je voorbij hebt laten gaan. Op dat moment niet eens herkend hebt.

Met name de periode na haar overlijden maakte pijnlijk zichtbaar hoe goed ik de oorzaak voor mijn stress aan een verkeerde oorzaak had toegewezen. Aangezien ik over het algemeen fluitend naar mijn werk ging, want leuk werk en leuke collega’s, kon het niet anders dan dat de zorgtaken voor mijn moeder, waar ik zelden fluitend naar toe ging, al kwam op de terugweg de stoom regelmatig fluitend uit mijn oren, de stress veroorzaakte. Achteraf bezien een gevalletje Was sich neckt, das liebt sich, zoals onze Oosterburen zo mooi zeggen.

Eén jaar geleden, begon de eerste dag van mijn toekomst met een dwarsliggende rug. Het bleek een jaar dat ik, ondanks al het verdriet, frustratie, boosheid, en duizend andere emoties, dankzij de verkregen inzichten, ervaringen, en positieve mensen in mijn omgeving, niet had willen missen. Omdat met dit jaar, mijn toekomst is begonnen.