Had ik die jas gehad…

Had ik die jas gehad, jullie weten wel, dat warme, wind- en waterdichte exemplaar in de kleurstelling lichtgevend  zalm-oudachtige roze, dan….

Tja..

Dan..

Vertel het nu maar.. 

Na een intensieve lesdag ren ik, met mijn jas al aan, nog even naar het toilet. Vlug vlug allemaal, want ik wil mijn trein niet missen. Op het perron raak ik in gesprek met medestudent, tevens oud collega. We stappen in, ploffen op het eerste beschikbare plekje neer, en laten ons naar huis rijden.

In Venlo aangekomen maak ik mijn blauwe jas dicht, en wandel naar huis. De jas is vrij lang en maakt, samen met de thermolegging die ik draag, dat de diverse jurkjes die ik draag, wat omhoog kruipen. Bij mijn knieën vandaan. Na honderd meter wandelen begin ik mijn rok wat naar beneden te plukken, zodat deze weer onder de jas uitkomt. Dan besef ik waarom ik constant het gevoel had dat er iets niet goed zat. Dat ik ergens op zat.

In mijn haast had ik mijn jurk in mijn thermolegging gepropt….

Nu zie ik jullie denken, wat heeft die lichtgevende, zalm-oudachtige roze jas hier nu weer mee te maken?

Heel simpel.

Die jas is ongeveer dertig centimeter korter dan mijn blauwe manteltje. Had ik die jas gehad, en vanmorgen aangetrokken, had ik op station Eindhoven, aan het begin van de spits, mijn beste zijde, weliswaar gehuld in warm thermostof, aan het ganse volk tentoongespreid.

Is er toch iets goeds voortgekomen uit dat getwijfel over een jas!