HELP! Waar zijn de Boysz?

Toet_de Boysz zijn stil

Dit was gisterenavond ….

Vanmorgen zag ik dat hun eten nog steeds in de koelkast stond. Vreemd….

Ik checkte de badkamer, maar hun teletijdmachine, tegenwoordig omgedoopt naar ‘De Tardis’ stond er nog gewoon. De heren waren dus niet ‘op avontuur’.  Maar waar zouden zij zijn? Ik besloot eerst boodschappen te gaan doen, en daarna nogmaals het hele huis te doorzoeken.

Na het afrekenen wilde ik mijn knalla pakken, maar deze zat niet in mijn rugzak. Met veel moeite kreeg ik de boodschappen in mijn rugzak gepropt.

Toet_verstopt

Ineens herinnerde ik mij dat ik gezien had hoe de Boysz in mijn rugzak waren gestapt en dat ik hen, na mijn uitstapje gisteren waarbij ik op diverse plaatsen mijn tas op de grond had gezet, niet meer had gezien. 

Toen drong het tot mij door. De Boysz zijn weg. Zwerven ergens rond. Buiten in de kou. Vlak voor kerstmis. Wat als het gaat sneeuwen? IJzelen? Vriezen? Ik kreeg een ‘meisje met de zwavelstokjes’ visioen. In de wetenschap dat al dat fluff en stuff licht ontvlambaar is,  sloeg de schrik mij om het hart.

HELP!! WAAR ZIJN DE BOYSZ!

 

De Boysz zijn boos

 

‘Zie jij al die mensen zitten?’

Ik kijk op van het computerscherm en zie Toet staan. Beide handjes in zijn zij. ‘Welke mensen? Waar?,’ vraag ik verbaasd. ‘Die mensen daar!’ Toet wijst naar de achterkant van mijn beeldscherm.

‘Euh, Toet, daar zitten echt geen mensen,’ antwoord ik. ‘Wel waar,’ bromt Toet stellig. De situatie doet mij aan een delier-situatie met mijn vader denken en vertwijfeld vraag ik mij af of fluff en stuff ook kan hallucineren.

‘Waar dan?,’ vraag ik voorzichtig. ‘Daar, aan de andere kant van jouw beeldscherm.’ Ik klap het beeldscherm van mijn chromebook iets naar voren maar zie niemand. ‘Toet…,’ begin ik, maar ongeduldig onderbreekt hij mij. ‘Ik bedoel het in metafysischefore onverdraagbare zin.’ Triomfantelijk kijkt hij mij aan. ‘Dat had jij niet gedacht hé, dat ik dat woord ken!’ Ik zeg niks. Zwijgen doet soms wonderen.

‘Toet heeft het over onze fans,’ doet Rozi een duit in het zakje. ‘Yeah, our fans sain er aan gewoon keworden dat wai op monday de hoofdrol plee,’ knikt Moeltje. ‘Ik weet best dat je het gisteren druk had,’ bromt Toet, ‘Met weer een gesprek, maar dat is geen reden om ons en onze fans in de kou te laten staan.’

Ik weet dat de Boysz gelijk hebben, maar de inspiratie ontbreekt. Dat zeg ik hen ook. ‘Juist.’ piept Rozi. ‘Hed is kleer,’ gromt Moeltje. ‘Wij weten genoeg,’ bromt Toetje. ‘Dan zullen we je nu met rust laten.’ Met boze snuitjes laten de jongens zich van de bank glijden.

Glimlachend, in de wetenschap dat de jongens zelden lang boos blijven, en dat er echt wel weer wat inspiratie gaat komen, ga ik verder met niets in het bijzonder. Komt tijd, komt inspiratie!

Toet_verstopt

Walk & Talk: Trots, motto en dromen!

Walk&Talk.png

Tijdens de laatste Walk & Talk  (in 2018) in de Bibliotheek van Venlo, werd een groot deel van het programma ingevuld door Royana Kogeldans (accountmanager) en Sayenne Hermans (medewerker marketing), beide werkzaam bij ENJOB. Ingevuld is trouwens een verkeerd woord. Na een korte inleiding kreeg de groep een aantal vragen voorgelegd en kon de interactie beginnen. Hieronder een kleine greep uit de vragen.

Waar ben je trots op?

De strekking van de eerste vraag was, ‘Wat heb jij in één van je banen bereikt waar je nu nog trots op bent?’ Geen makkelijke vraag voor de gemiddelde Calvinist. Trots zijn op ruikt nu eenmaal naar arrogantie en wie is er nu niet groot geworden met de woorden ‘Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.’

Het duurde zeker een minuut voordat deelnemer A het woord nam. ‘Als beginnend administratief medewerkster heb ik meegewerkt aan het uitbouwen van een geautomatiseerde administratie voor de registratie van vaardigheden en (her-)opleidingsactiviteiten van het personeel.’ Met recht iets om trots op te zijn. ‘Daar moet je bij een sollicitatie aandacht aan besteden,’ zei Royana stellig. Deelnemer A keek even moeilijk. ‘Ik solliciteer niet altijd op administratieve functies en vind het lastig om dit in een brief voor een andersoortige functie te benoemen.’ De tips vlogen over tafel en werden gevolgd door trots-momentjes van andere deelnemers aan de Walk & Talk.

Wat is je motto?

ik denk

Eén van de volgende vragen was ‘Wat is je motto bij het zoeken van werk’.  Royana kwam met het motto van Pippi Langkous, ‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk wel dat ik het kan.’ Voor mij bekend, al heb ik het vooral gebruikt in de periode dat ik mijn balkon aan het pimpen was en met schuurmachines en sjabloon-tekenen (zonder sjablonen) aan de slag ging. Er volgde nog wat bekende spreekwoorden en gezegden. Het motto ‘Je bent zo sterk als je zwakste schakel’ voelde als een vreemde eend in de bijt. Proefde negatief. Totdat ik de uitleg van deelnemer B hoorde. Hoe zij ooit als callcenter medewerker het voor haar niet werkende scriptje met standaardvragen had omgevormd tot een verhaal waar zij wel mee uit de voeten kon, en daarna deze tekst als compliment in ontvangst had mogen nemen.  

Wat is je droombaan?

De afsluitende vraag was, ‘Stel, je hoeft geen rekening te houden met kennis, kunde, opleiding, talent, inkomen en alles wat daarbij hoort, wat is dan jouw droombaan?’ Deelnemer A bedacht zich geen moment. ‘Iets creatiefs doen met kinderen,’ was haar reactie. ‘Leren kijken naar kunst, materialen laten ervaren, leren creëren.’ Om daarna te verzuchten, ‘Maar ja, daar ben ik nog niet voor opgeleid.’

En daar waar ik het niet ondenkbaar acht dat zij, in een andere omgeving, keihard uitgelachen zou worden vanwege haar droom, kwam hier de kracht van het concept Walk & Talk weer bovendrijven. Geen ver- of beoordeling werd geuit. Wel vlogen tips en opties over tafel. ‘Ben je daar en daar al eens langs geweest?’ ‘Heb je daar al eens gekeken, geïnformeerd.’ ‘Bij xxx  zoeken ze nog vrijwilligers.’

Veel te snel waren de twee uur voorbij en was het tijd om afscheid van de dames van ENJOB en van elkaar te nemen. Na nog even nagepraat te hebben met de medewerkster van de bibliotheek die de Walk & Talk organiseert keerde ik huiswaarts. Net als de vorige keer mij verbazend over het feit dat deze mensen, met al hun potentieel, niet zo één, twee, drie aan de bak komen. De werkgevers van Venlo en omstreken weten niet wat ze missen.

Dubbel gevoel!

En hoewel ik hoop snel weer aan het werk te zijn, heb ik de datum van de volgende Walk & Talk al in mijn agenda gezet. Want mocht ik nog even langer van mijn vrijheid mogen (moeten) genieten, dan is het positivisme van de Walk & Talk een welkome afwisseling op de dagelijkse gang van zaken.