Kerstmis is gekomen….

Zo heb je een huis vol knuffels, en zo is er geen knuffel meer te bekennen. Dinsdag waren zij boos, woensdag vermist, donderdag had ik politie over de vloer en vrijdag, na een berichtje op Facebook, kreeg ik een berichtje dat de jongens in het ziekenhuis gesignaleerd waren en dat er maandag verder gezocht zou worden.

Maandag, dat is vandaag …

Het wachten was mij dit weekend zwaar gevallen. Vandaar dat ik om acht uur vanmorgen de hal van het ziekenhuis binnenwandelde, op zoek naar de vriendelijke beveiliger. Samen liepen we naar het betreffende kantoor. Ik herkende het meteen. Het kantoor van Vriendin. Ik was dinsdag nog even bij haar binnen gewipt voor de laatste afspraken rondom de kerstlunch.

Het kantoor zat nog op slot. ‘Dat gaat nog wel even duren,’ zei ik tegen de beveiliger. ‘Vriendin heeft vakantie en Collega komt altijd pas rond half 9′. Ik pakte een kop koffie en ging in de kantine zitten wachten op de komst van Collega. Om half negen stipt stond ik weer voor het kantoor. Collega ook. Ik leg hem uit waarvoor ik kom en eindig met de vraag, ‘Heb jij de Boysz gezien?’ Ik laat hem de foto die de beveiliger heeft gemaakt zien. ‘Die tas heb ik wel gezien,’ antwoordt hij na even nadenken. ‘Die lag vorige week in de kast. Ik dacht dat-ie van Vriendin was en heb er verder niets mee gedaan. Misschien weet Vriendin meer?’

Ik bedank hem voor zijn moeite en ga, met lege handen, naar huis. Thuis aangekomen stuur ik Vriendin een appje. Heb jij de Boysz gezien? Die zijn al een week zoek. Ik vermoed dat zij vorige week dinsdag uit mijn tas zijn gekropen. Het is al middag voordat ik antwoord krijg. Sorry, lag te slapen, ben grieperig. Maar wat zeg je, zijn de Boysz zoek? In een paar woorden vertel ik over mijn zoektocht naar de Boysz. Ooh, wat erg. Helemaal gemist. Het was vorige week zo druk op het werk, dat ik nergens tijd voor heb gehad. Ik wens haar beterschap. Komt wel goed krijg ik als antwoord, gevolgd door, Ben ook een beetje uit mijn hum. Heb woensdag een kerststol van de collega’s gekregen en het lijkt erop dat Man die woensdagavond in zijn eentje soldaat heeft gemaakt. Hij ontkent in alle toonaarden en beschuldigd mij ervan dat ik dat ding zelf heb opgegeten. Het is duidelijk, niet alleen bij mij ontbreekt het aan kerststemming. Ik wens haar sterkte en beterschap.

Kerstavond …

Ik open youtube en zoek het ene trieste kerstmuziekje na het ander.  Dana zingt over een koude winter, Mud is eenzaam, net als André Hazes.  Buiten wordt het al donker. Zuchtend, in de wetenschap dat er in den lande diverse mensen zitten te wachten op een berichtje over de Boys, open ik mijn blog en begin te schrijven. De woorden willen niet echt komen. Ik open Facebook en scroll een beetje door mijn tijdlijn. De kerstwensen vliegen mij om de oren. Ik begin de wensen te liken. De rest van de wereld kan er niets aan doen dat ik kans heb gezien drie knuffels kwijt te raken. Helemaal aan het eind van mijn tijdlijn stuit ik op de kerstwens van Man, de echtgenoot van Vriendin. Een filmpje van een dansende knuffelhond. Ik herken hun kerststal op de achtergrond. Ik herken nog meer. Daar, achter die dansende knuffelhond, staan de Boysz te swingen. Ik wrijf eens door mijn ogen. Stuur vriendin een appje. Ik denk dat de Boys bij jou zijn. Volgens mij zitten ze verstopt achter de kerststal.

Toet_0

Het antwoordt laat niet lang op zich wachten. Boys zitten niet achter de kerststal. Daar lag wel een doos met een restje kerststol. Ik zoek nog even verder!

Toet_1

Het volgende appje is een foto met de tekst De heren hebben zich zeer subtiel verstopt.

Vijf minuten later heb ik een lach-huilende Toet aan de lijn. ‘Je kwam ons niet halen en we dachten dat je ons niet meer lief vond en toen zijn we stiekem met Vriendin mee naar huis gegaan want we moeten toch ergens wonen en Moeltje is een beetje onder de indruk van Toeterke, zijn dame in een dress, en we missen je heel erg en we hadden je niet bang willen maken en van teveel kerststol wordt je misselijk en nu is mijn fluff en stuff nat van de traantjes en … mogen we nog een nachtje blijven? Samen met Vriendin en Toeterke naar een kerstfilm kijken? Vriendin vindt het goed. Hier krijg je Vriendin.’

Toet_2

‘Blijven slapen?,’ vraag ik. ‘Een soort beloning?’ Vriendin begint te lachen. ‘Een beetje wel. Ze zijn heftig onder de indruk van het effect wat hun weglopen op jou en de rest van de wereld heeft gehad, en ze hebben al op een kop gehad voor het stelen van de kerststol. Maar Toeterke vindt het zo leuk dat de Boysz er zijn, en vroeg zo lief of… Tja, ik kan die kleine muis niets weigeren.’

Ik herken dat gevoel wel, van kleine muizen niets kunnen weigeren.  Daar heb ik ook wel eens last van. Vandaar dat het zo’n verwend exemplaar is geworden. Om over die vriendjes nog maar te zwijgen. Nou ja, morgen zijn ze weer thuis! Hoera, morgen zijn ze weer thuis!

Toet_3

FIJNE KERSTDAGEN EN EEN GOED 2019 ALLEMAAL!

15 gedachten over “Kerstmis is gekomen….

  1. Nadat mijn kerstwensen online waren gezet, ben ik niet lang daarna ondergedoken in de ‘echte wereld’ en het het digitale gelaten voor wat het is. Ik hoop dat je hele fijne kerstdagen hebt gehad met een ieder die je dierbaar is!

    Like

  2. Meizz en Boy rennen van vreugde blaffend door het huis. Poeske vertel ik het morgen, due logeert een paar daagjes bij de kunstige Dame. ❤️FIJNE KNUFFELKERSTDAGEN

    Liked by 1 persoon

  3. Eind goed al goed; weer allen samen met kerstmis. Doe ze de groeten vanuit Brugge (toelichting voor de Boys … dat ligt in Vlaanderen, meer bepaald West-Vlaanderen, aan de Belgische Kust!)

    Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.