Maand na Maas (3)

Ik ben een gezegend mens. De afstand voordeur – dijk is binnen vijf minuten te overbruggen. Het rondje Brug tot Brug neemt, afhankelijk van het aantal fotomomenten, ongeveer een uur in beslag. Het uitzicht is altijd anders. Middels deze fotoserie wil ik jullie van dat veranderende uitzicht mee laten genieten, door elke eerste van de maand (mits ik geen verplichtingen heb), weer of geen weer, tijdens een Brug tot Brug wandeling vijf foto’s te maken. Gezien de aard van het project is photoshoppen uit den boze.

30 november 2018

20181130_1_venlo

Venlo , op de dijk – Blerick wordt steeds duidelijker zichtbaar

20181130_2_stadsbrug

Midden op de Stadsbrug – IJle lucht en een warm zonnetje ..

20181130_3_blerick

Passanrenhaven Blerick – Zo te zien zitten er in Venlo geen bladeren meer aan de boom ..

20181130_4_Zuiderbrug

Van achter het glas op de Zuiderbrug is duidelijk zichtbaar dat er van hoog water (toch wel normaal rond deze tijd van het jaar) nog geen sprake is…

20181130_5_de_oude_beemden

De kano-vijver in De Oude Beemden oogt strakblauw…

Vergelijkingsmateriaal!

20181101_Maand na Maas

1 november 2018

20181001_maand-na-maas_1

1 oktober 2018

Voortschrijdend inzicht

Over een uitnodiging voor een sollicitatiegesprek, de twijfel, een beslissing, een vraag en een inzicht!

gevulde rugzakTwee weken geleden schreef ik dat mijn tijdpad op de schop is gegaan. Dat ik, vooral omdat ik merk dat ik de contacten met collegae mis, gesolliciteerd heb op een plan B functie. Oftewel, een functie waarin ik eerder werkzaam ben geweest, leuk vond, en waarvan ik weet dat ik het kan.

Begin vorige week ontving ik de uitnodiging voor een gesprek. De eerste vreugde (yeah, eerste brief, meteen uitgenodigd) sloeg al snel om in vage twijfels. Het eerste twijfelpunt, misschien wat weinig uitdaging, schoof ik onder het tapijt. Het betreft een vervanging zwangerschapsverlof voor 5 maanden. Vijf maanden is door te komen, zelfs als het een beetje saai dreigt te worden. Het andere punt was de financiële vergoeding. De kans dat ik qua salaris ruim onder mijn uitkering uit zou komen was niet ondenkbaar. Maar goed, daar kan een mens over onderhandelen.

Maandagochtend was het zo ver. Na een ritje van zestig minuten (45 kilometer) arriveerde ik net op tijd op de plaats van bestemming. Wat volgde was een prettig gesprek met een drietal professionals. Mijn twijfels waren ook hun twijfels. Bij het afscheid beloofde zij mij, om uiterlijk dinsdag iets te laten weten. Ik beloofde hen dezelfde dag nog te laten weten of mijn twijfels niet te groot waren.

De terugreis duurde vijftig minuten. Aan het eind van die vijftig minuten schatte ik de kans dat ik mij in deze functie zou gaan vervelen in op 100%. Wist ik dat ‘lekker werken’ voor mij niet meer voldoende is. Ik stuurde een mailtje om hen dit te laten weten.

Een goed uur later had ik twee mailtjes in mijn mailbox staan. Eentje van mijn contactpersoon om mij te bedanken voor mijn terugkoppeling, en de melding dat mijn brief en cv vernietigd zouden worden. Daarnaast had ik een mail van de interim manager met de vraag of zij mijn CV door mocht spelen aan de accountmanager van het bedrijf waar zij voor werkt. Daar wordt regelmatig gevraagd naar kandidaten met een profiel op het snijvlak van HR/ICT.  Natuurlijk heb ik toestemming gegeven. Ik heb haar er zelfs voor bedankt!

Of het doorzetten van mijn CV iets op gaat leveren zal de toekomst uitwijzen. Voor nu ben ik al heel blij met het inzicht dat ik niet alleen als mens ben gegroeid, maar ook als professional. Ik heb een goed gevulde rugzak. Dat daardoor een aantal functies die ik in het verleden met veel plezier heb beoefend niet meer ‘geschikt’ voor mij zijn, so be it.

Conclusie: Ik ben op zoek naar een nieuwe uitdaging, waarbij het woordje ‘nieuw’ van ondergeschikt belang is. Het gaat om de uitdaging!

Schaap’s schrijfuitdaging #5: Sprookje

‘Een fairy tale? In 150 weurds? Det is not possible. We need de once upon a time, a damsel in distress, a fiery dragon, a knight in shiny armour end a prince charming.’ Het beertje schudt zijn hoofd. ‘We kunnen be the dragon, the knight en de prince, but where do we find a damsel.’

Rozi kijkt met één oog mijn kant op en fluistert, ‘Kunnen we haar niet vragen?’ ‘Nooo Rozi, no… Wie heeft a fair maiden nodig. She is a bit oud.’ ‘Oh, een fair meidje… Dan weet ik wel iemand,’ knikt Rozi. ‘Toet, wil jij…?’ ‘Ben al aan het mailen,’ bromt Toet.  Zijn pootjes vliegen over de iPad heen.

Toet_mailtje

Hij klikt op verzenden en legt de iPad aan de kant. Met open mond kijkt Moetlje hem aan. ‘Joe kent a fair maiden?,’ vraagt hij stomverbaasd. ‘How?’ ‘Oh, Toeterke en ik hebben ooit samen een maand op een boot gezeten,’ zegt Toet nonchalant. ‘Doe joe think det she will helpen ons?,’ vraagt het beertje. ‘Vast wel’, antwoord Toet. ‘Toeterke kennende, komt zij in vliegende vaart deze kant op.’

Toet heeft gelijk. Tien minuten later gaat de bel en even later loopt Toeterke de kamer in. Haar reistas vol met jurkjes laat zij in de gang staan. ‘Sprookjestijd,’ zegt zij giechelend, en draait een pirouette zodat haar reismanteltje om haar heen zwiert.

toeterke_reismanteltje

Er was eens…

Er was eens, in een land hier ver vandaan, een knuffelmuisprinsesje genaamd Toeterke. Ooit was zij het gelukkigste knuffelmuisprinsesje van het land. Haar ouders, de koning en koningin, hielden veel van haar en verwende haar tot op haar fluf en stuf. De koning en koningin zagen daar geen kwaad in. Hun dochter was voorbestemd te trouwen met een knuffelmuizenprins, een koene ridder, oogverblindend en charmant, en iedereen weet dat prinsen hun prinsjes gruwelijk verwennen.

Aan Toeterke’s geluk kwam abrupt een einde, toen haar beide ouders de verleiding van een beschimmeld blokje ‘Old Amsterdam’,  in een strategisch voor hun slaapkamerdeur geplaatste muizenval, niet wisten te weerstaan. Overmand door verdriet, en bij gebrek aan praktische kennis, liet Toeterke het bestuur van het koninkrijk over aan heer Moel, de raadsheer van haar ouders.

Heer Moel, een ietwat stoffig ogende goedzak zonder ruggegraat, uit het geslacht Bruine Beer, ontpopte zich als potentaat. Nadat hij de geur van Old Amsterdam uit zijn vacht had gewassen vroeg hij voor de schijn Toeterke ten huwelijk. Toen ook de prachtigste bruidsjurk die hij maar kon vinden, haar besliste ‘Neen Heer Moel’ niet veranderde in een ‘Jazeker Heer Moel’, liet hij haar in een hoge toren opsluiten. Hierna plaatste hij een advertentie in het plaatselijke sufferdje.

Screenshot 2018-11-25 at 6.54.29 PM

De respons op zijn advertentie was dusdanig minimaal, dat Heer Moel zich genoodzaakt zag een kleine, roze olifant, zonder enige draak-, vlieg-, bewaak- of vuurspuw ervaring, in dienst te nemen. Met Toeterke veilig opgeborgen, liet Heer Moel het hele land afspeuren, op zoek naar de prins die zich een weg naar Toeterke’s hart, en daarmee het koninkrijk, zou charmen. In het ganse rijk was geen prins te bekennen. Om er zeker van te zijn dat geen muis zijn .. euh Toeterke’s koninkrijk binnen zou komen, liet hij een hoge muur rondom het koninkrijk bouwen. Van Camembert. Geen muis zou ooit het koninkrijk nog binnengaan. Zijn bewakers zouden de vadsige muizen zo in de boeien kunnen slaan.

We maken een sprong in tijd..

Toeterke vraagt en krijgt wifi en wordt een wereldberoemd Instagram influencer. Met dank aan Rozi, die een beter fotograaf dan bewaker blijkt te zijn. Vaag hangt er een happily ever after in de lucht.

Vanaf de Camembert muur kijken twee bewakers met waterige ogen uit over de weg. ‘Dat daar,’ wijst Bewaker Eén. ‘Is dat een muis?’ Bewaker Twee bekijkt de vreemdeling die de muur nadert, eens goed. ‘Nah,’ zegt hij. ‘Hij heeft wel de oren en voeten, maar hij kwijlt niet. Elke muis gaat kwijlen bij deze muur.’ Lui wachten de bewakers tot de vreemdeling op poort klopt. ‘De deur is los,’ roept Bewaker Eén. ‘Je kunt zo doorlopen!’

Zonder te antwoorden opent de vreemdeling de poort. Eenmaal in het koninkrijk versnelt hij zijn pas om de afstand tussen de muur en hemzelf zo snel mogelijk te vergroten. Toet, nu nog bekend als ‘de vreemdeling’, is de enige lactose intolerante muis van het heelal. Pas wanneer hij zeker weet dat hij zo ver van de Camembert muur verwijderd is dat hij er geen last van krijgt, duwt hij de twee stukjes fluf en stuf die zijn neusgaten blokkeerde, terug zijn lijfje in zoekt een plekje om uit te rusten.

Genoeglijk leunend tegen een boom, pakt hij zijn telefoon uit zijn knapzak en opent Instagram. Er staan weer nieuwe foto’s van Toeterke online. Hij is vastbesloten de toren waar zij woont, te vinden. Hij opent Google Maps en tikt voor de grap ‘Hoge Toren in Eikenbosje’ in. Tot zijn verbazing verschijnt er een speldenprik in beeld. Hij klikt op ‘route’ en ziet dat de betreffende toren slechts een half uurtje wandelen bij hem vandaan is. Vol goede moed staat hij op, slingert de knapzak op zijn rug en begint, met de telefoon in zijn hand, aan het laatste stukje van zijn zoektocht. Vijfentwintig minuten later heeft hij de toren in het vizier. Hij ziet een schittering bij het raam van de torenkamer.

In de torenkamer is het een drukte van jewelste. ‘Rozi, snel, mijn prince charming komt eraan. Waar is mijn roze sari? Mijn bruidsjurk. Rozi, het is eindelijk zo ver.’

 

Kledingstukken vliegen door de kamer. Rozi klimt in het raamkozijn, bekijkt de vreemdeling met samengeknepen ogen. Dan begint hij te lachen. ‘Laat maar Toeterke. Dat is mijn vriendje Toet. Hij is veel dingen, maar geen prins, en zeker niet charming. Maar je kan wel met hem lachen.’

Voordat Toeterke iets kan zeggen, schaalt Toet’s stem door de lucht. ‘Yoh, Rozi, maak de deur eens open. Weet je wat ik nu weer meegemaakt heb …’

⇐⇐⇐℘℘℘⇒⇒⇒

Er is een nieuwe schrijfuitdaging in blogland. Voor regels, voorwaarden van deelname, etc etc, verwijs ik graag naar Schaap schrijft.. Dit keer heb ik wat kunstgrepen moeten toepassen om binnen het (eenmalig) toegestane aantal van 1.000 woorden te blijven. 😉

 

Weekoverzicht (8)

Met een camera voor mijn ogen ziet de wereld er anders uit. Zie ik de wereld anders. Helaas lukt het mij niet altijd om dat andere beeld goed over te brengen. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik dat ‘niet goed over brengen’ niet alleen op conto van mijn iPhone kan schuiven. Vandaar dat ik het gezegde, Oefening baart kunstin praktijk ga brengen door dagelijks te fotograferen. Ziehier het resultaat van de afgelopen week.

20181119_wortels

Maandag – De avocadopit wil nog niet echt, maar één van de sereh stengels heeft wortel geschoten. Tijd om te gaan aarden dus.

20181120_koekje erbij

Dinsdag – Studeren net als vroeger. Nou ja, bijna. De thee is vervangen door koffie, de speculaasjes zijn hun gluten kwijt.

20181121_schommelen

Woensdag – Tijdens de tussen-de-middag-wandeling zag ik deze schommel. Ik heb de uitnodiging die het plaatje uitstraalde weten te weerstaan.

20181122_lummelen

Donderdag – Een lummeldagje tussendoor moet kunnen, toch? Ps. Staat mijn avocadoplant er niet schitterend bij?

20181123_vroeg op

Vrijdag – Met de trein naar Utrecht. En dan kom je er achter dat het ‘s-morgens nog best lang donker is.

20181124_yoga

Zaterdag – Sinds maandag begin ik de dag met 20 minuten yoga. Nog 23 dagen, dan is het een goede gewoonte!

20181125_in knop

Zondag (weer een lummeldag) – De eerste lidcactus die ik in leven probeerde te houden, was een stekje van een van de planten van mijn oma. Ik faalde jammerlijk. Poging twee, drie en vier bestonden uit planten zo bij de kweker vandaan. Het werd niets. Dit exemplaar kocht ik vorig jaar uit sentimentele overwegingen. Nu voor de vijfde keer in bloei. Het lijkt er op dat mijn vingers groener worden.

FNV Landelijke Consulentendag Loopbaanadvies

img_3780Tijdens de eerste trainingsdag, werden mijn collega nieuwe loopbaanconsulenten en ik, door de trainster geattendeerd op de Landelijke Consulentendag Loopbaanadvies. ‘Ik zorg dat jullie een uitnodiging krijgen,’ zei zij, ‘En als je die dag kan, moet je echt komen. Het is zo leuk en leerzaam.’  De uitnodiging kwam, het programma zag er aanlokkelijk uit en aangezien baas over eigen agenda ben, schreef ik mij in.

Gisteren was het zover. Samen met nog twee nieuwe consulenten uit deze regio stapte ik om half tien in Utrecht Leidsche Rijn uit de trein en wandelde naar het Vakbondshuis. Onder het genot van een kopje koffie was er tijd om kennis te maken met consulenten uit den lande. Daarnaast was dit dé gelegenheid om de twee workshops van je voorkeur vast te leggen.

20181123_1_landelijke consulentendag

Om tien uur verzamelde wij in de Henri Polak-zaal op de zevende verdieping. Het uitzicht was zo spectaculair dat ik bang was mijn aandacht niet bij de sprekers te kunnen houden. Niets bleek minder waar. Na de woorden van welkom van diverse FNV bobo-bonsen, nam Tina Rahimy (lector Sociaal Werk, Hogeschool Rotterdam) plaats achter de microfoon. Haar ‘praatje’ over Verschil, diversiteit en de illusie van nieuwigheid boeide van begin tot einde. Vroeg eigenlijk om meer.

Hierna was het tijd voor de workshops. Ik had voor de workshop ‘Ontwerp je leven’ gekozen. In de wervende tekst van deze door Kate Wilkinson gegeven workshop had ik het volgende gelezen: Ik leer je hoe je je dromen kan tekenen en geef je vertrouwen en tekentechnieken om je op weg te helpen. Vooraf was ik wat sceptisch maar dat gevoel liet ik al snel varen. Neen, ik word nooit een groot kunstenaar, maar haar uitnodiging om vanuit kleine stapjes nieuwe gewoontes te ontwikkelen spreekt mij wel aan. Misschien omdat ik op dit moment al een aantal van die kleine stapjes aan het zetten ben met de series ‘Maand na Maas’ en Weekoverzicht in foto’s.

Mijn uitwerking van de Workshop Ontwerp je Leven

20181123_2_blauwe krabbel-COLLAGE

De eerste opdracht was één grote krabbel op een stuk papier te plaats (blauw). Opdracht twee was het plaatsen van 8 kleine krabbels (blauw). Daarna moest elke krabbel voorzien worden van een punt, een driekhoek en twee harkjes. Vijf minuten later had ik 9 vogeltjes getekend!

20181123_5_visualisatie

Tijdens opdracht 2 wierp ik al mediterend / visualiserend, een blik op mijn toekomstige zelf (over twintig jaar). Het was even schrikken om miojn 75-jarige toekomst met haar rood met witte stippen regenlaarzen in een grote waterplas te zien springen. Totdat ik zag met hoeveel plezier ik het deed. Ineens wist ik, het maakt niet uit welk pad ik vanaf nu neem, of ik rechtdoor ga, kronkelwegen insla, over of rond obstakels ga, ik ben wie ik ben en dat is goed!

20181123_6_30 days

(Fragment van een tekening van Kate die dertig dagen beslaat) Hierna werden wij uitgenodigd om iets kleins te bedenken wat, na het dertig dagen op rij te hebben gedaan, kan leiden tot een nieuwe goede gewoonte. Deze opdracht vond en vind ik lastig. Ik ben al met Maand na Maas en het Weekoverzicht bezig en daarnaast ben ik afgelopen maandag weer gestart met dagelijks 20 minuten yoga doen. Door de tekst ‘You can do anything ‘ zit ik wel aan iets met Toet en zijn vriendjes te denken. https://sheschanginglanes.com/category/ter-leringh-ende-vermaeck/toet-co-fictie/

NB. Normaal duurt een workshop van Kate drie uur.  Wij hebben de verkorte versie gedaan ‘-)

Na de lunch…

Na de lunch kregen we de resultaten van een onderzoek, gehouden onder diverse FNV-leden, die gebruik hebben gemaakt van het spreekuur van de loopbaanconsulent en/of een van de trainingen met betrekking tot loopbaanadvies, gepresenteerd. Uit het onderzoek zijn een aantal verbeterpunten naar voren gekomen waarmee loopbaanadvies naar een hoger plan kan worden getrokken.

Hierna volgde een tweede ronde workshops. Deze heb ik helaas gemist. Ik had nog wat vragen voor de regiobestuurder met betrekking tot mijn inzet als loopbaanconsulent, dus toen ik haar in Utrecht tegen het lijf liep, heb ik dankbaar van deze ontmoeting gebruik gemaakt. Iets met ijzer en smeden.

Na deze tweede ronde van workshops was er een eind gekomen aan het programma.  Er volgde nog wat woorden ten afscheid. Van de aansluitende borrel hebben mijn reisgenoten en ik geen gebruik gemaakt zodat ik, dankzij een voorspoedige treinreis (waarvoor dank NS), tegen zeven uur weer thuis was.

Wat mij betreft was het een goed georganiseerde, zeer interessante, topdag. Voor herhaling vatbaar!