Op zoek naar balans

Nog voor ik mijn vaststellingsovereenkomst had getekend, wist ik al hoe ik de drie maanden tussen laatste werkdag en officiële datum einde dienstverband, in zou invullen. Ik zou de structuur bewaren. Zeven dagen per week op tijd opstaan, een rondje hardlopen, een beetje huishouden en na de lunch schrijven. Zodra ik eenmaal aan mijn studie kon beginnen, zou ik het schrijven afwisselen met studeren. Als laatste had ik bedacht om op tijd naar bed te gaan.

Lummelen en lanterfanteren

Maar eerst gunde ik mijzelf een paar weken vakantie. Even de tijd nemen om de boel de boel te laten. Mijn werk los te laten. Het gebeuren van het laatste anderhalf jaar een plekje te geven.

Die paar weken vlogen voorbij. Flexibel als ik ben schoof ik de einddatum van het ‘lang leve de lol’ gevoel voor mij uit. Tussen het lummelen, lanterfanteren, wandelen en musea bezoeken door pakte ik mijn studieboeken ter hand, maar deed dat dusdanig structuurloos dat ik mij in de laatste week voor de eerste klassikale les, genoodzaakt zag twee hele dagen alleen maar met mijn neus in de boeken te zitten om het huiswerk af te krijgen.

Een goed begin bleek geen half werk

Vanaf mijn eerste niet meer werkzame dag creëerde ik elke ochtend, volgens de regels van het bullet journal, een nieuwe dagplanning. Rekening houdend met eventuele afspraken maakte ik een to-do lijstje voor die dag. Ik begon voortvarend. Binnen een week had ik 80% van de balkon-klusjes af. Tot mijn schande bleef het daarbij. Na die eerste week heb ik geen dagplanning meer gehaald. Hoewel, ik moet niet liegen. Soms schreef ik op mijn to-do lijst ‘vegeteren in de zon’. Dat lukte meestal wel zodat ik aan het eind van de dag tevreden een vinkje kon zetten. Ik baalde van mijn gebrek aan discipline en herkende mijzelf niet meer.

Ik verveel me

Ik bleek meer tijd nodig te hebben dan ‘een paar weken vakantie’ om alles wat zich de laatste jaren in mijn leven had afgespeeld een plekje te geven. Begin oktober durfde ik eindelijk toe te geven dat het om langere tijdspanne dan ‘het laatste anderhalf jaar’ ging. Dat besef bleek het duwtje in de rug te zijn wat ik nodig had. Ineens was er ruimte om over de toekomst na te denken. Mijn keuzes en het bijbehorende tijdspad scherper te stellen. Aan mijzelf en derden toe te geven wat ik diep van binnen al een tijdje wist: Ik verveel me!

Een verlammende gedachten

Het stomme is, ik geniet volop van mijn vrije tijd. Geniet van de wandelingen, de musea, een boek lezen, in de zon zitten, op bezoek gaan bij vrienden. Alleen het idee, dat dit misschien wel het leven is wat ik de rest van mijn aards bestaan ga leiden, werkt verlammend. Ik besefte dat ik naar de structuur van ‘een paar dagen per week naar mijn werk gaan’ verlang. Naar een verschil tussen ‘werkdagen’ en ‘weekend’. Nu lijken alle dagen op elkaar.

Weer weekend

Deze week lijkt het eindelijk te lukken met de structuur. Niet omdat het moet, maar omdat het vanzelf gaat. Om half zeven word ik spontaan wakker. Tegen zevenen ben ik mijn bed uit. Nog voor de koffie heb ik al een kwartiertje yoga gedaan. Rond negen uur ben ik aangekleed en rommel wat in huis. Om tien uur zit ik met mijn neus in de studieboeken. Na de lunch ga ik, mits het weer het toelaat, aan de wandel. Daarna mag ik lummelen en lanterfanteren.

Maandag ben ik met dit schema begonnen. Omdat ik de laatste 15 jaar slechts vier dagen per week heb gewerkt, begint morgen mijn weekend. Ik verheug mij er nu al op. Weer weekend. Waar een mens al blij van kan worden.

7 thoughts on “Op zoek naar balans

  1. Poe, poe. Ik heb gisteren wat vrije dagen aangevraagd voor tussen Kerst en Oud en Nieuw en toen kreeg ik al bijna een paniekaanval…. Ik vind het heel knap van je, dat schema. Ik zou gewoon binnen drie weken in de goot liggen. ’s Nachts leven en overdag slapen en zo…

    Like

  2. Goed van je dat je je structuur weer op kunt pakken. Het is inderdaad soms heel gemakkelijk om maar te blijven rondlummelen en eigenlijk vind ik het wel heel erg lekker. Maar jij bent daar nog veel te jong voor en zult ook nog weer aan de slag gaan! Komt goed met je hoor!

    Liked by 1 persoon

  3. Ik vind het leuk om het proces te lezen waarin je zit! En fijn dat het nu begint te lukken met de structuur. Ik werk vanuit huis, en moet het ook van mezelf hebben als het om structuur gaat : )

    Like

  4. Ja, als je lang genoeg in een ritme gedwongen bent door een werkgever stap je daar niet zomaar uit. Ik denk dat je eerst flink de ‘verkeerde’ kant moet uitslaan (die van het lanterfanten) eer je weet wat je nieuwe balans is. Waarbij ik dan ook nog wil opmerken dat luiwammesen, niksen en lanterfanten (op z’n tijd) broodnodig is. Ook verveling heb je nodig, om tot nieuwe inzichten te komen. Goed bezig dus! 😉

    Liked by 1 persoon

Post hier je vragen of opmerkingen!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.