Nieuwe fase, nieuwe planner

Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik dol ben op agenda’s, pennen en notitieboekjes. Wanneer ik rondstruin door een kantoorboekhandel voel ik mij als een kind in een snoepwinkel. Kiezen is vaak moeilijk.

Ondanks dat ik gebruik maak van de bullet journal methode om mijn leven te plannen (voor zover het leven zich laat plannen), en genoeg heb aan een notitieboekje en een pen, blijf ik agenda’s bekijken. Want ondanks dat ik een aanhanger ben van de officiële methodiek, waarbij van dag tot dag gepland wordt, worstel ik nog steeds met het zogenaamde future log. Ofwel, de agenda.

In mei dacht ik dé oplossing te hebben. Ik ging voor een zogenaamde travelers notebook (TN). Een TN is een omslag met ruimte voor een x-aantal losse notitieboekjes (die middels een simpel maar ingenieus systeem in de TN vastgemaakt worden).  Ik ging voor twee boekjes. Het eerste gebruikte ik als dagplanner, in de tweede was ruimte voor maandoverzichten en notities. Het functioneerde, maar daarmee was alles gezegd.

Tijd voor iets nieuws. Terug naar een standaard notitieboekje of wellicht een gewone agenda met ruimte voor notities. Alleen, ik ben wel helemaal verliefd op mijn leren TN,  die elke keer dat ik hem in mijn handen neem, mooier wordt.

Ik had de moed eigenlijk al opgegeven, tot ik van de week op Instagram een foto van de Hobonichi weeks 2019 voorbij zag komen. Ik zag links een weekagenda en rechts ruimte voor notities. Op zoek naar meer informatie kwam ik op youtube terecht. Het kleine boekje bleek meer pluspunten te hebben.

  • 14 maandkalenders (van december 2018 t/m maart 2020)
  • 56 weekoverzichten (van 26 november 2018 t/m 5 januari 2020)
  • naast elk weekoverzicht een notitiepagina
  • aan het eind van het boekje 69 genummerde, extra, notitiepagina’s
  • het past perfect in mijn TN

Ik was verkocht en van de week heb ik de planner bij mijn favoriete online kantoorboekhandel (maar ze verkopen ook diverse andere leuke hebbedingetjes) besteld. Vandaag kwam-ie binnen. Precies op tijd omdat ik morgen aan een nieuwe fase in mijn leven begin. Die van werkzoekende.

Nu is de planner officieel pas vanaf 26 november te gebruiken maar, dankzij het opofferen van de eerste acht genummerde extra notitiepagina’s aan het eind van het boekje en wat fröbelwerk van mijn zijde, zijn mijn planner en ik vanaf morgen in ‘bedrijf’.

De sollicitatieactiviteiten kunnen beginnen.

 

Wat staat daar in het grasland?

w04_201810161Gisterenmiddag riep ik de hulp in van twee bijna ex-collega’s, die beide niet onverdienstelijk fotograferen. Voor mijn opleiding had ik wat informatie nodig omtrent een fototijdschrift en ik hoopte dat een van hen een abonnement had. Ik had geluk en ben nu in het bezit van alle materialen die ik nodig heb om een van mijn huiswerkopdrachten te maken.

Omdat ik toch met de collega’s aan het appen was, stuurde ik gelijk een appje naar collega Wandelaar. Op mijn vraag of hij vandaag in Venlo was en zin had om tussen de middag te gaan wandelen kreeg ik een kort bericht terug. Ja en ja, stond er in.

De afgelopen drie maanden ben ik nog wel eens bij mijn werkgever binnengelopen, maar altijd naar een andere afdeling dan waar ik werkzaam ben/was. Aangezien de collega’s tijdens mijn afwezigheid een andere flexruimte toegewezen hebben gekregen, was het even zoeken. En vaak, ‘Hé hallo, ja goed’,  zeggen.

Slechts collega’s of niet, tijdens het wandelen hadden we genoeg te delen. Een half uurtje pauze is zo voorbij. Terug bij de instelling spraken we af binnenkort weer aan de wandel te gaan. Hij liep terug naar zijn werkplek, ik liep naar een de werkplek van een vriendin. ‘Morgen tussen de middag wandelen?,’ vroeg ik haar. Ze controleerde even de weersvoorspellingen (ik stond een beetje verregend tegenover haar) en zei toen ja.

Als laatste liep ik nog even bij de collega’s van de servicedesk binnen. Die zaten net met een calamiteitje in de maag (en maakte al een grapje dat ik wel even bij mocht springen), dus heb heb ik beloofd na mijn wandeling morgen nogmaals bij hen binnen te wippen.

Tijdens de wandeling naar huis bedacht ik mij wat een fijne collega’s ik heb (gehad). Maar ook hoe drie maanden afstand nemen werkzaamheden en situaties in perspectief zetten. Het waren niet de werkzaamheden waar ik op ben afgeknapt. Het was met name de situatie.

Dat laatste wist ik eigenlijk al. Ik heb van de week op de diverse vacaturesites namelijk niet alleen de zoekopdracht ‘Communicatiemedewerker’ aangemaakt maar ook ‘HR-assistent’ en ‘Applicatiebeheerder’. Met andere woorden, een deel van mijn back-up plan is gepromoveerd naar ‘plan’.  

Vandaag was een leuke bevestiging voor iets wat ik onbewust al wist.

buiten_1-collage

NB. Op weg naar huis zag ik een reiger staan. Natuurlijk was ik te ver weg om een beetje scherpe foto te maken. Ik sloop dichterbij. Hij (of zij) verschool zich een beetje, keek de andere kant op. Nog een pas, dacht ik, en zag hem wegvliegen.

Schaaps’ Schrijfuitdaging #3: Vleugels

toet_vleugels

‘Ik zit niet goed in elkaar, dáárom lukt het niet!’ Rozi’s onderlip trilt. Toet slaat een arm om hem heen. ‘Olifanten vliegen niet,’ zegt hij.  Luid toeterend snuit Rozi zijn neus. ‘Ja maar Dombo….,’ begint hij.

‘Dombo! Do not talk about Dombo!’ Onverstaanbaar mompelend pakt Moeltje potlood en papier, telt vakjes, tekent vierkanten, rechthoeken, rondjes en oren.

‘Dis,’ zegt hij en wijst naar de tekening, ‘Zijn Toet and joe. Jullie ears passen exactly bij jullie head and body. And dis is me. Ears fit my head perfectly’.

Met een boos snuitje tikt hij weer op zijn tekening. ‘Det is Dombo. Met vleugels as oren. Hij looks als een fat botervlieg. Dombo is not a proper elephant. Joe my jong elephriend is det wel. Joe is totally in proportion and therefore cannot fly’.

Rozi’s ogen beginnen te twinkelen. ‘Hoor je dat Toet. Ik ben een echte elephriend and daarom cannot fly!’

——————————————————

Er is een nieuwe schrijfuitdaging in blogland. Voor regels, voorwaarden van deelname, etc etc, verwijs ik graag naar Schaap schrijft.