Bijpraten

De kers op de slagroom

Sommige dagen beloven op papier al om een perfecte te worden. Gisteren was zo’n dag. Twee uur genieten van het reizen met de trein. De hele middag en een deel van de avond doorbrengen in meer dan goed gezelschap. Een bezoek aan het strand. Met blote voeten wandelen in de branding. Op een terrasje in de zon, achter glas, koffie drinken. Een hapje eten met aansluitend een rustgevende treinreis huiswaarts. Ik bedoel maar, daar valt toch helemaal niets op af te dingen. Eigenlijk weet je vooraf al dat, zelfs al heeft de trein oververhoopt vertraging of valt de regen met bakken uit de lucht, de belofte van perfectie wordt waargemaakt. En je weet ook, de dag kan niet beter worden dan verwacht. Omdat de overtreffende trap van perfect niet bestaat.

Dacht ik.

zeehond

Toen liepen we het strand van Katwijk op en zagen deze badgast. Het voelde toch als de kers op de slagroom op de appelmoes van een niet nader te noemen hotelketen. Nooit gedacht dat ik zou smelten van een zeehondje. Maar allez, ik blijk toch gevoelig te zijn voor grote hondenogen…. 😉 

10 gedachten over “De kers op de slagroom

    1. Ik ben dol op Nederland. Woon zelf in een mooie omgeving tussen Maas en bossen en voormalig grintgaten. Maar de zee blijft trekken. En zoń beestje… Wow…

      Like

Reacties zijn gesloten.