Vrijwilligerswerk

She van Shes Changing LanesEind juni heb ik mij bij de vakbond aangemeld voor vrijwilligerswerk, en wel als loopbaanconsulent. De loopbaanconsulent is er speciaal voor leden die (gevoelsmatig) toe zijn aan een andere loopbaan, ongeacht de oorzaak. Mensen zoals ik dus. De loopbaanconsulent doet geen testjes, geeft geen dwingend advies, gaat niet op de stoel van de vraagsteller zitten. De loopbaanconsulent gaat het gesprek aan, luistert, stelt (indringende) vragen en attendeert de vraagsteller op mogelijkheden om zijn/haar vraag te concretiseren. Het moge duidelijk zijn waarom ik mij juist tot deze functie aangetrokken voel.

Je tot iets aangetrokken voelen, en iets kunnen, zijn twee verschillende dingen. Vandaar dat ik een keertje mee mocht lopen met twee ervaren loopbaanconsulenten. Het doel van het meelopen is tweeledig. Ik kan beoordelen of het mij wat lijkt en, minstens zo belangrijk, de ervaren consulenten kunnen een inschatting maken of ik geschikt ben voor dit werk.

Gisteren wat het zo ver. Ik mocht mij bij het vakbondshuis  in Weert melden. Er stonden twee gesprekken op de planning. Eentje om 19:00 uur en het tweede om 20:00 uur. Ik viel met mijn neus in de boter; werd meteen in het diepe gegooid. Normaal gesproken wordt een gesprek, vanuit de gedachten ‘twee weten meer dan één’, door twee consulenten gevoerd. Eén van de consulenten bleek op het laatste moment niet in de gelegenheid om bij de gesprekken aanwezig te zijn. ‘Luister goed, en mocht je vragen hebben, schroom niet om die te stellen,’ zei de nu eenzame consulent. Dat deed ik.

Het werden twee heel verschillende, zeer intensieve uren. Ondanks dat voelde ik  mij als een vis in het water. Na afloop van het tweede gesprek zei de kandidaat tegen mij, ‘Als je het niet gezegd had, had ik niet geweten dat jij nog geen echte consulent bent,’ Dat geeft de burger moed. Toen ook de consulent aangaf blij te zijn met mijn aanwezigheid en zinnige bijdragen, en positief zou adviseren, ging ik enigszins stuiterend naar huis. De eerste horde is genomen. Nu is het even afwachten totdat ik van de vakbond te horen krijg wanneer de tweede horde, het volgen van een opleiding, gepland staat. Aangezien zich meer mensen aangemeld hebben om vrijwilliger te worden, en iedereen een keertje mee moet lopen, kan dit nog wel even gaan duren. Ik zeg maar zo, wat in het vat zit, verzuurt niet.

Nee, het is geen betaald werk, het valt niet eens in de categorie ‘iets totaal anders’, maar dat geeft niks. Het idee dat ik op deze wijze mensen, die met de voor mij zo bekende vraagstukken worstelen, (een beetje) kan helpen, stemt mij blij. Bovendien houdt het mij 12 avonden per jaar van de straat. Wat wil een mens nog meer?

4 reacties op ‘Vrijwilligerswerk

  1. Nicky 27 september 2018 / 9:01 AM

    Ha! Wat fijn dat het zo goed ging. Lijkt me heel fijn om mensen zo te helpen, trouwens.

    Liked by 1 persoon

  2. roseopreis 22 september 2018 / 12:43 PM

    Wat een fijne boost is dit, gun het je van harte.
    En jouw enthousiasme stimuleert mij ook weer om mijn plan op papier te zetten, hoe eng ik het ook vindt.

    Liked by 1 persoon

Post hier je vragen of opmerkingen!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.