Een goed excuus om een bakkie te doen

Gisteren werd ik wakker met een hoofd vol snot, een lopend oor en een keel die aanvoelde of ik de kaasschaaf in had geslikt. Niet gehinderd door verplichtingen kon ik mij zonder schuldgevoel overgeven aan een dagje bankhangen. Vanmorgen was het leed al deels geleden. De kaasschaaf ligt weer in de bestekla, mijn oor is niet weggelopen en mijn hoofd voelt een stuk lichter. Een blij makende constatering. Eén dag verplicht bankhangen vind ik meer dan voldoende.

Ik besloot na de lunch naar het centrum te wandelen. Net voor ik ging vertrekken viel het mij op dat het er buiten wel erg somber en grijs uitzag. Het zou toch niet gaan regenen? Ik opende mijn weerapp. De weersvoorspelling beviel mij wel. Geen zon, geen regen en een temperatuur van rond de twintig graden. Perfect weer voor een rondje brug tot brug met aansluitend een uitstapje naar het centrum. Al fotograferend wandelde ik langs de Maas. De lucht werd steeds donkerder. Toen de eerste druppels vielen was ik hemelsbreed ongeveer 500 meter van mijn huis verwijderd. Alleen jammer dat ik niet over water kan lopen.

Ik had geluk: al na een paar druppels werd het weer droog. In een rustig tempo vervolgde ik mijn weg. Eenmaal over de tweede brug liet ik de weg naar huis rechts liggen en wandelde door naar het centrum. Net voor de eerste winkel voelde ik een spatje regen. Dit keer bleef het niet bij een spatje. Ik versnelde mijn pas en rende, net voor de bui echt losbarstte, tussen het regenvermijdend winkelend publiek door, de HEMA in.

Ja, ik weet het. Ik woon slechts één kilometer van het centrum vandaan. Ik ben niet van suikergoed. Het regende niet eens zo heel hard. Ik had gewoon dat kunnen doen wat ik altijd doe. Even in de rekken neuzen en dan terug naar huis. Ik deed het niet. Ik besloot ter plekke dat de regen een goed excuus was om een bakkie te doen. Even genieten van een kopje cappuccino. Gewoon omdat het kan!