Als verstand en gevoel niet synchroon lopen

img_34541Hoewel ik pas begin dit jaar serieus ben gaan nadenken over de vraag, ‘maakt mijn werk mij nog gelukkig’ is het zaadje van onvrede reeds in 2017 gezaaid. Iets met een rol in een project die qua uitvoering en uren, zacht uitgedrukt, zwaar tegenviel.  Tijdens het besluitvormingsproces begin dit jaar is het besef gegroeid dat ik, zonder deze katalysator, de toch wel gewaagde stap om mijn droom te volgen nooit had durven zetten. Het hele gebeuren kleurde positief. Maar toch…

Maar toch pakte ik de mok, die alle projectdeelnemers als aandenk aan het project kregen, niet uit. Na een hele tijd ingepakt op mijn bureau te hebben gestaan, verdween de mok eerst naar het bureau van een collega, om uiteindelijk in een kast te eindigen. Tegen de tijd dat ik mijn laatste werkdag had zei ik tegen een collega, ‘Neem hem over een paar weken maar mee naar de team-BBQ, dan gooi ik hem daar á la een Griekse bruiloft tegen een muur kapot.’ Het moge duidelijk zijn dat mijn gevoel het niet eens was met mijn verstand.

Het werd zes september. De dag (avond) van het ICT-uitje en het in het zonnetje zetten van twee jubilarissen. Ondanks dat ik toen al wist dat 26 juli mijn laatste werkdag zou zijn had ik mij hiervoor aangemeld. Het leek mij een mooie gelegenheid om bij te kletsen en (informeel)  afscheid te nemen van alle ICT-collega’s.

Er waren meer mensen op het ‘afscheid nemen’ idee gekomen en zo kwam het dat, tijdens een korte pauze in het programma, mijn leidinggevende het woord nam, mij naar voren riep en een paar woorden ten afscheid sprak. Mijn leidinggevende stipte even het gebeuren van het vorig jaar aan en benoemde het als positief, omdat het mij heeft gebracht naar wie ik nu ben en waar ik nu sta. Ik kon niet anders dan dat beamen. Daarna volgde het overhandigen van een enorme bos bloemen en een cadeau.

In de schemerige ruimte kon ik, door het cellofaan, de afzonderlijke onderdelen in het cadeau niet goed onderscheiden. Zo kwam het dat ik vanmorgen, bij het uitpakken van het pakket, pas zag dat de ‘gewraakte’ mok hier deel van uitmaakte. Enigszins tot mijn verbazing bleek de behoefte dat ding te laten sneuvelen verdwenen te zijn. Mijn verstand en gevoel lopen in deze weer synchroon.  De mok krijgt een plekje in de kast als symbolische reminder dat een negatief begin niets zegt over de mogelijke afloop.

De rest van de cadeautjes bewijzen dat minimaal één collega mij heel erg goed kent. Met name het schort gaat er voor zorgen dat ik ‘mijn’ teamgenoten nooit zal vergeten. Niet dat ik dat van plan was. Zowel mijn teamgenoten als de overige (ICT-)collega’s hebben altijd aan de ++ kant van mijn besluitvorming lijstje gestaan. Aan hen heeft het niet gelegen. Mochten jullie hier lezen: nogmaals bedankt voor de prettige samenwerking!

7a3b7359-92b1-4953-b8f8-d60c6cb93ed0-collage2

Met dank aan de bedenker, de uitvoerder ( http://www.hippeschorten.nl), de fotograaf (en de kok die het goed vond dat ik even achter de counter en het fornuis van de instellingskeuken plaats nam!)

6 thoughts on “Als verstand en gevoel niet synchroon lopen

  1. Wat een geweldig schort. haha en het past je ook zo goed!!
    Soms heeft het even tijd nodig om gevoel en verstand weer op 1 lijn te krijgen. Fijn dat het uiteindelijk goed gekomen is, de mok niet gesneuveld is en er een mooi afscheid is geweest.

    Liked by 1 persoon

Post hier je vragen of opmerkingen!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.