Weekoverzicht (1)

Met een camera voor mijn ogen ziet de wereld er anders uit. Zie ik de wereld anders. Helaas lukt het mij niet altijd om dat andere beeld goed over te brengen. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik dat ‘niet goed over brengen’ niet alleen op conto van mijn iPhone kan schuiven. Vandaar dat ik het gezegde, Oefening baart kunstin praktijk ga brengen door dagelijks te fotograferen. Ziehier het resultaat van de afgelopen week.

20180924_zonsondergang-effects
Maandag – Zonsondergang over Blerick. In het echt iets minder spectaculair maar ik kon dit voorstel van ‘Google foto-assistent’ niet negeren.
20180925_bankhangen
Dinsdag – Een lekker lui dagje bankhangen.
20180926_dubbel-duurzaam
Woensdag – Dubbel duurzaam: Een dagje uit met de trein en eigen drinken mee. Scheelt CO2 uitstoot én een papieren beker op de afvalberg.
20180927_lief-gebaar
Donderdag – Alle ingrediënten om de bladluis, die zich in de hibiscus genesteld heeft, te bestrijden zijn nu aanwezig.
20180928_onderweg
Vrijdag: Lastig rijden wanneer de zon zo laag staat, maar het levert wel mooie plaatjes op. Als bijrijder mag ik dat niet alleen denken, maar de foto ook maken.
20180929_studeren
Zaterdag – Volgende week is het zover. De eerste schooldag. Geen tijd meer om te lummelen!
20180930_aan-de-wandel
Zondag – Perfect weer om te wandelen én te fotograferen. Kiezen bleek lastig dus een collage laten maken door Google foto’s.

 

Een lief gebaar

img_3682Ooit woonde zij en ik naast elkaar. De overeenkomsten in onze situatie, import in het dorp (en provincie), gescheiden en kinderen in dezelfde leeftijdscategorie, smeden een band. Een band die na mijn verhuizing, nu alweer zeven jaar geleden, is blijven bestaan. Niet dat we de deur bij elkaar platlopen. Dat deden we niet toen we naast elkaar woonde, dat doen we nog steeds niet. Dat hoeft ook niet. We weten van elkaar dat het goed zit.

Een paar maanden geleden is zij verhuisd. Donderdag ging ik haar nieuwe huis bekijken. Diverse koppen thee, een bezichtiging van huis en tuin, en heel veel woorden later ging ik naar huis. Vriendin’s oudste dochter was thuisgekomen van haar werk en zat te lunchen. Vriendin en ik stonden in de deuropening en ik bewonderde de kruidentuin in wording. Een project van haar oudste dochter, die even tekst en uitleg kwam geven. Mijn oog viel op de hibiscus op stam. Vol van blad, donkergroen van kleur, barstensvol knoppen. ‘Die van mij is een beetje armetierig en zit vol luis,’ zei ik. ‘Dan moet je met een mengsel van groene zeep. brandspiritus en water sproeien,’ antwoordde Dochter.

Ik zei, met nog net geen schaamrood op mijn kaken, dat ik dat weet en voegde er aan toe dat ik er nog niet aan toe was gekomen om een ‘sprietzer’, groene zeep en brandspiritus te halen. Dochter had wel een ‘sprietzer’ voor mij en liep terug naar binnen. Ze bleef vrij lang weg. Zo lang, dat wij even naar binnen liepen om te zeggen dat als zij dat ding niet zo snel kon vinden het wel goed kwam. Dochter kwam net de kamer in met in haar handen niet alleen een ‘sprietzer’ maar ook nog twee potjes. Eentje met groene zeep en eentje met brandspiritus. Geroerd door dit lief gebaar, en met mijn handen voller dan toen ik kwam verliet ik hun huis.

De hibiscus heeft ondertussen al driemaal een ‘douche’ gehad. Ik verbeeld het mij vast, maar volgens mij zijn de blaadjes al groener aan het worden, en de zwarte spikkels minder. Wat ik mij niet verbeeld is dat ‘groene zeep’ en ‘brandspiritus’ op mijn boodschappenlijstje voor volgende week staan. Nu ik begonnen ben met sproeien, maak ik het ook af.

Toen ik het balkon ging pimpen zijn de olijfboom en de hibiscus, die op het balkon in de felle zon stonden te verbranden, verplaatst naar een plekje bij mijn voordeur. Daar fleurde met name de hibiscus dusdanig op dat er toch nog wat bloemen in kwamen. Daarna kwam de luis en vergeelde de bladeren, en verschrompelde de knoppen net zo snel, als ooit in de volle zon.

Je hebt blauwe schimmelkaas en je hebt..

keukenprinsesjeEen goed geoliede machine. Iets anders kan ik het proces wat van bonusaanbieding, via weekmenu inclusief voorraadbeheer leidt tot een boodschappenlijstje, niet noemen. Boodschappen doen is daarna een fluitje van een cent. Omdat ik het kind van mijn moeder ben, controleer ik de te houden tot of te gebruiken tot datum zeer secuur. Toch gaat het soms fout. Zoals vandaag.

De RizziBizzi was bijna klaar. Alleen de geraspte kaas moest nog toegevoegd worden. Er lag nog een pakje mozzarella. Dat trekt van die lekkere draden. Jammie.

Ik knipte het zakje open. Er vielen wat stukjes kaas uit. Die ‘plakte’ ik aan mijn linkerwijsvinger en bracht deze naar mijn mond. Tegelijkertijd keerde ik met mijn rechterhand het zakje om boven de pan. Ik kan nu niet meer zeggen wat het eerst kwam. De muffe smaak in mijn mond of het blauw kleuren van de kaas in de pan.

Het doet er ook niet toe. Het enige dat telt is dat wij vandaag geen RizziBizzi eten, en dat ik straks, als de inhoud van de pan ver genoeg is afgekoeld om in een plastic zak te scheppen, nog even iets naar de ondergrondse container mag brengen.

Ik weet ineens weer waarom ik laatst de parmezaanse kaas onder de mozzarella had gelegd. Iets met een THT datum. ;-/