Met de deur in huis …

img_3361Een jaartje of twintig geleden leek het SchoonZus en mij een leuk idee om mijn moeder een boodschappentrolley cadeau te doen. Tenslotte was Mam de 65 gepasseerd en ja, dan hoort zo’n karretje er bij. Mam bedankte ons met de woorden, ‘Dat hadden jullie echt niet hoeven te doen’ en de ondertoon die zei dat zij het meende was duidelijk hoorbaar. Ik kan mij vergissen, maar volgens mij heeft Mams dat ding zelf nooit gebruikt. De rest van de wereld om haar heen wel.

In de jaren na mijn verhuizing naar het appartement (één hoog, geen lift) ‘leende’ ik het karretje van Mams. Bittere noodzaak, neem dat maar van mij aan. Ik had niet alleen haar maar ook mijn boodschappen gedaan en bij gebrek aan tas moest ik het karretje wel meenemen. In de maanden die volgde ‘vergat’ ik telkens het karretje terug te brengen. Ik was tot de ontdekking gekomen dat zo’n trolley wel makkelijk was. En toen vroeg Mams haar karretje terug. Niet voor haarzelf maar, ‘Zo af en toe doet je Tante mijn boodschappen, en voor haar is dat ding wel fijn.’

De trolley ging terug naar Eindhoven. Omdat ik én op mijn moeder lijk én van mening ben dat je minimaal 65 moet zijn om zelf zo’n ding aan te schaffen ging ik weer vrolijk met de rugzak of boodschappenmand mijn boodschappen doen. Dat ging goed totdat ik kennis maakte met  de dames van ‘De Trolley brigade’ en samen met hen Venray en de weekmarkt onveilig ging maken. Binnen een paar weken was ik er achter dat voor een week groenten en fruit in een rugzak of mand mee sjouwen ietsjes te veel van het goede is. Ik ging overstag en kocht mijn eigen trolley. Een blits, jeugdig ogend exemplaar. Met grote wielen.

Eigenlijk gebruik ik dat ding te weinig. Staat-ie meestal in de gang stof te happen. Soms, heel soms, mag het karretje mee naar de winkel. Zoals vandaag. Met een kar vol boodschappen keerde ik huiswaarts. Het was even vechten om de kar boven te krijgen.  Iets met ‘pap in de armen’ en post in mijn hand. Eenmaal boven maakte ik de voordeur open, greep zonder achterom te kijken het hengsel van de trolley en gaf een stevige ruk om hem over de drempel te trekken. De trolley stond wat scheef en op een wiel zeilde de kar naar binnen. Het andere wiel bleef achter de voordeur haken. Dat zag ik niet. In de veronderstelling volledig binnen te zijn liet ik de kar los en liep door om de post op tafel te leggen. Achter mij hoorde ik een harde klap.

Zucht. Weet je dat eieren, zelfs wanneer ze in een mooi kartonnen doosje zitten, niet van harde klappen houden. Uiteindelijk viel het mee. Van de zeven waren er slechts twee gebroken. Goed gebroken. En dat alleen maar, omdat zij met de deur in huis zijn gevallen.

Nou ja, dat kleine ongelukje was voor mij voldoende reden om de rest van de middag niets meer te doen, behalve op de bank hangen en naar een van mijn favoriete films kijken. Drie keer raden welke!

Hoe doe jij de boodschappen? Te voet,  met de auto? In kratten, een tas, een mand of een trolley? Of laat je de boodschappen bezorgen?

12 thoughts on “Met de deur in huis …

  1. Tjonge, dat had een actie van mij kunnen zijn.
    Ik heb overigens ook zo’n kar (al járen) maar ik gebruik hem haast nooit meer nu ik praktisch naast de supermarkt woon. Ik ga altijd te voet en neem een rugzak mee. De laatste tijd hobbelt Vriendje-lief weer mee en dan is zijn rollator met mandje errug handig! Elk nadeel heb zijn voordeel, zeg maar 🙂

    Like

    • Ik woon ook zo dicht bij de supermarkt. De Cl ligt op 4 km afstand. Eigenlijk kan ik dat ook te voet, met kar, doen, of op de fiets maar ik vermoed dat ik straks toch de auto in stap. Ik ken ons… 😉

      Like

  2. Ik heb allerlei varianten ‘boodschappen doen’. Sinds een jaar is daar de bezorgservice van P.icnic bij gekomen. Nieuw op de markt en groeiend in het land. Nog niet overal beschikbaar dus. Maar erg prettig. Pluspunten:
    – besteedbedrag minimaal 25 euro
    – dagelijks, behalve zondag, besteld mits je voor 22 uur betaald hebt
    – geen gesjouw, alles bij de voordeur (ook als je boven woont dus)
    – uitstekende service
    – niet duurder dan elders
    – bestellen via een app, boodschappenlijstje blijft aan te passen tot het moment van betalen
    – houden zich altijd aan de afgesproken bezorgtijd
    – via de app te volgen hoe laat ze bij je zijn

    Het lijkt wel reclame. Maar nee, ik heb geen aandelen en ken niemand die er werkt. Ben gewoon een tevreden klant die er veel gemak van heeft.

    Liked by 1 persoon

  3. Leuk logje.. Joh.. een mens kan echt niet zonder zo’n karretje hoor. Ook als je nog geen 65 bent.
    Ik heb ook zo’n karretje en gebruik het af en toe. Maar meestal doe ik de grote boodschappen met de auto en de tussendoortjes op de fiets met fietstassen!

    Like

    • Ik heb jaren dagboodschappen gedaan. Toen had ik het probleem niet. Met de auto naar de xl voor de weekboodschappen mag van mijzelf… Naar de gewone super niet. Die ligt hier 150m of zo vandaan Dan voel ik mij bezwaard.

      Like

Vragen en/of opmerkingen zijn welkom...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.