Solliciteren

Ik stam nog uit de tijd dat het CV het meest belangrijke onderdeel van je schriftelijke sollicitatie was. De bijbehorende brief was niet zo heel belangrijk als je er maar voor zorgde dat de aanhef formeel was, in de eerste of tweede zin duidelijk was om welke vacature het ging en je in de rest geen type of spelfouten maakte. Geachte heer, Middels dit schrijven wil ik mijn interesse in vacature x kenbaar maken, Met vriendelijke groet.

In de loop der jaren werd de brief steeds belangrijker. Werd het zaak in je brief kort en bondig je motivatie om te solliciteren kenbaar te maken en alvast wat van je kernkwaliteiten te benoemen zodat niet je hele CV doorgespit hoefde te worden. Het was wel zaak, zeker bij vacatures waar honderden mensen  op solliciteerden, dat je brief een beetje in het oog sprong. Een brief van dertien in het dozijn maakte de kans dat je CV gelezen werd er niet groter op. Je CV was nog steeds de basis waarop je geselecteerd werd.

Hoewel er tegenwoordig recruiters zijn die niets met het CV hebben omdat dat een lijstje is van in het verleden opgebouwde vaardigheden en competenties terwijl wij in het hier en nu leven, is het CV nog steeds belangrijk. Het mag tegenwoordig alleen wel wat minder uitgebreid en  de nadruk in je CV en in het begeleidend schrijven moet vooral op de verworven competenties en gevolgde opleidingen van de laatste 5 tot maximaal 10 jaar liggen. Je brief moet, meer nog dan in het verleden, in het oog springen en, superbelangrijk, je motivatie om op de vacature te reageren bevatten. Dus aansluiten bij de functie waarop je solliciteert. Maar mag weer niet te lang zijn, geen containerbegrippen (denk aan ‘geen 9 tot 5 mentaliteit’ of ‘klantgericht’) bevatten en zo zijn er nog wat regels. 

Ook je CV moet opgepoetst worden. Een droge opsomming van werkgevers en functies, opleidingen en behaalde resultaten kan, volgens de kenners, tegenwoordig niet meer. Ook je CV moet creatief ogen en aansluiten bij de functie waarop je solliciteert. Niet te veel witte vlakken hebben. Liefst voorzien van een pasfoto; persoonlijke informatie, interesses (het woord hobby is passé), hoeveel talen je spreekt, kunt lezen of verstaan. Etc etc etc ect.

Verder is het belangrijk dat je een zakelijk e-mailadres hebt. Een emailadres als ikbentochzekerjemoederniet@ziggo.nl*) is dus niet handig. Zorg ook dat je voicemail aanstaat en dat je welkomsttekst als dusdanig herkent wordt. Niets is voor een beller zo vervelend als denken iemand aan de lijn te hebben om, na een eerste vraag gesteld te hebben ineens ‘spreek na de piep uw boodschap in’ te horen. Er zijn nog 100.000 andere dingen waar je aan moet denken wanneer je solliciteert. Maar wanneer je daar allemaal aan moet denken, dan komt er geen CV en geen brief meer uit je toetsenbord.

Waarom ik dit schrijf? Ik heb vandaag weer een sollicitatiebrief de deur uit gedaan. Eentje die niet aan bovenstaande criteria voldoet, al maakt die brief wel heel goed duidelijk wie ik ben en wat ik kan. Denk ik. Hoop ik. Ik heb wel een voornemen: de volgende keer neem ik de tijdens een sollicitatietraining gekregen checklists voor brief en CV eerst door en ga dan pas schrijven ;-).

Oww, en voor hen die mijn telefoonnummer hebben: Mijn voicemail staat weer aan en jullie weten nu ook waarom.

 

*) Ik weet niet of dit een bestaand adres is. Het is in ieder geval niet van mij!

Mag ik mee?

toet_laptopOp She’s Changing Lanes zouden alleen blogs verschijnen over mijn zoektocht naar werk waar ik blij en gelukkig van word. Voor de overige verhalen over mijn leven had ik een ander blog. Al snel kwam ik er achter dat de scheiding tussen zoektocht en ‘rest-van-mijn-leven’ niet tot nauwelijks bestaat; dat het bijhouden van twee blogs geen doen is. Ik stopte met het andere blog, maakte daar een verwijzing naar hier en schreef vrolijk over eieren die met de deur in huis vallen. Slechts voor één onderdeel van mijn andere blog was hier geen ruimte. De verhaaltjes over Toet de CliniClown-muis en zijn vriendjes. Lezers van oudsher weten dat Toet zich nergens door laat tegenhouden.

‘Mag ik vanavond mee?’ Twee zwarte kraaloogjes kijken mij vragend aan. ‘Mee? Waar naar toe?,’ houd ik mij voor de domme. ‘Ik wil mee naar de film,’ antwoordt hij. ‘Die gaat over mij!’ ‘Over jou?! Toet wij gaan naar een film over een boekenclub. De film gaat over vier dames van middelbare leeftijd.’ ‘Denk eens even goed na,’ reageert hij, ‘welk boek zij lezen.’ ‘Fifty shades of grey Toet.’ Hij knikt. ‘Vijftig tinten grijs. Dat boek gaat duidelijk over mij! Ooit was ik twee tinten grijs, maar ondertussen …’ Hij wijst op een paar vlekjes op zijn velletje. ‘Bovendien las ik iets over ondeugend en dat ben ik ten voeten uit.’  Ik schud van nee hoewel dat ondeugend wel klopt. ‘Wil jij weten waar dat boek echt over gaat Toet?,’ vraag ik hem. Hij knikt. ‘Dan moet je wat dichterbij komen zodat ik het in je oor kan fluisteren. Die twee kleintjes hoeven het niet te horen’. Gedwee en heel nieuwsgierig legt hij één van zijn grote oren tegen mijn mond.

‘Het gaat over smiespel smiespel smiespel.’ ‘Zweep?,’ jubelt hij. ‘Oh, een avonturenfilm net als Indiana Jones. Dat vind ik ook leuk.’ Ik schud van nee, en fluister verder. Er verschijnt een blosje op zijn grijze wangen. ‘oh, zo’n zw-zweep. Zulke handboeien. Nee, laat maar. Daar doen wij Toetjes niet aan,’ mompelt hij. ‘Ik wacht wel tot je naar de nieuwe film van Winnie de Poeh gaat, dat is meer iets voor mij.’ Even is het stil. Dan zegt hij, ‘Dat jij naar zo’n film gaat.’

‘Hoezo, zo’n film Toet? Het gaat over vier vrouwen van middelbare leeftijd die een boek lezen. Omdat zij lid zijn van een boekenclub. Niks meer, niks minder. Wat dacht jij dan!’

 

Heb jij echt 11 abonnementen?

Dat was de vraag die werd gesteld naar aanleiding van een overzichtsfoto van mijn budgetcategorieën geplaatst op mijn blog Let’s Talk About Money. Het antwoord is dus ja. Momenteel zijn het er zelfs (even) 12. Al is de term ‘abonnement’ wat mij betreft een rekbaar begrip. Hieronder een uitwerking (en wat ik het afgelopen jaar op mijn abonnementen heb bespaard).

Screenshot 2018-08-23 at 12.05.22

Betaalpakket bank

Het is een beetje van de zotten, maar niet alleen moeten we tegenwoordig qua bankzaken alles zelf doen, we moeten er ook nog voor betalen. Dankzij een aanpassing van de diensten die ik afneem, heb ik een besparing van € 1,80 per maand gerealiseerd.

Glazenwasser

Eigenlijk een overbodige luxe; zeker wanneer je de ramen binnen maar eenmaal per jaar zeemt. Vandaar opgezegd per 01-01-2019. Besparing: 17,50 per zes weken.

Internet/TV

Zonder kan ik niet meer. Wellicht wel goedkoper. Iets om mij de komende tijd in te verdiepen.

Mobiele telefoon

Vorig jaar betaalde ik nog € 47,50 (andere provider, abonnement incl. telefoon). Flink bespaard dus. Eind volgend jaar kijken of het nog goedkoper kan. Tenslotte bel ik (momenteel) nauwelijks.

Museumjaarkaart

Stond al jaren op mijn ‘aan te schaffen’ lijstje. Het kwam er nooit van. Vorige week, tijdens een bezoek aan het Groninger Museum de koe bij de horens gevat. Wel bewust gekozen voor niet automatisch verlengen. Just in case ik dat ding niet ga gebruiken.

NS Dalurenvoordeelkaart

Dankzij deze kaart krijg ik 40% korting op mijn treinkaartje mits ik in het weekend of door de weeks buiten de spits om reis. Eigenlijke kosten € 50,00 zag ik gisteren tijdens de ‘eens-in-de-zoveel-tijd-abonnementen-evaluatie’.  Die kosten haal ik er bij lange na niet uit qua opgebouwde korting dus stuurde ik gisteren een berichtje naar de NS om deze kaart op te zeggen. Het gevolg: ik heb van de NS een korting van € 21,00 gekregen en houd het abonnement nog een jaar aan. € 29,00 euro korting bij elkaar sprokkelen lukt meestal wel.

OuderAlleen

Een online forum voor en door alleenstaande ouders. Ooit, toen zoon te jong was om ‘s-avonds alleen te laten, mijn levenslijn naar buiten. Nu ben ik nog lid vanwege de opgebouwde contacten en een stukje nostalgie. Bovendien, één euro en een paar centen per maand, waar praten we over.

OV-fiets

Sinds die ene keer, twee jaar geleden, niet meer gebruikt. Maar wel handig wanneer ik op een station sta en een fiets nodig heb, dat ik dan niet eerst weer lid hoef te worden. Bovendien, één cent. Daar zal ik niet failliet aan gaan.

Vakbond

Een abonnement waar ik al veel aan heb gehad. Ik zeg, ‘Lid worden van een vakbond, dat zouden meer mensen moeten doen.’ Heb je het zelf niet nodig, dan ben je solidair aan hen die wel wat ondersteuning kunnen gebruiken. Bovendien doen de bonden goed werk tijdens CAO-onderhandelingen!

Vereniging Eigen Huis

Net als de vakbond, samen sta je sterk. Het is bovendien een lidmaatschap wat zich terug (kan) verdienen. Zo kan ik dit jaar wel meedoen aan hun actie ‘samen energie inkopen’. Tevens is het mijn rechtsbijstand wonen.

Wegenbelasting

Niet echt een abonnement. Hoewel, je krijgt het gratis bij het bezit van een auto. Het moge duidelijk zijn dat ik een licht gevalletje rijd.

budgetteren2You Need A Budget*)

Een Amerikaans budgetteer systeem wat mij in de loop der jaren al zoveel geld heeft bespaard (en om de een of andere reden blijft besparen, zie hierboven). Ik ben al een aantal jaren lid en heb nog een abonnement tegen het vaste tarief van $45,00. Het is tegenwoordig duurder. Bovendien al een paar jaar geluk wat de wisselkoers betreft.  Lucky Me.

Dit zijn ze. Mijn huidige 12 abonnementen. Wanneer iemand suggesties heeft voor een goedkopere optie Internet/TV dan hoor ik het graag. Dat is momenteel de grootste maandelijkse kostenpost binnen deze categorie.

Vraag: Is het echt zo’n lange lijst? Uitgaande van mijn indeling, hoeveel abonnementen heb jij?

*) Dit is een affiliatie link. Wanneer jij via deze link een abonnement bij YNAB afsluit krijg ik korting op mijn abonnement. De overige links leveren mij niets op. Die heb ik toegevoegd om het jou wat makkelijker te maken. 

Hoe kom ik aan zo’n praktisch kind?

Ruim voor de wekker afgaat word ik wreed uit mijn slaap gerukt door twee vrolijke hoveniers die op een voor mij onchristelijk tijdstip met elektrische snoeischaren het groen onder mijn slaapkamerraam te grazen nemen. Enigszins strompelend door de spierpijn, veroorzaakt door en het rennen en de niet alledaagse bewegingen die horen bij de voorjaarsschoonmaak, ga ik naar de keuken, maak een kop koffie, plof op de bank en kijk naar mijn planning. Mijn slaapkamer is aan de beurt. Naast het gewone stoffen en zuigen moeten de ramen gelapt, de overgordijnen het veld ruimen en de vouwgordijnen gewassen worden. Iets zegt mij dat ik moet kiezen. Of hardlopen, of mijn slaapkamer poetsen. Het ontbreekt mij aan de energie om beide te doen.

img_3362

Ik kies voor het poetswerk. Na een kop van het levensreddende vocht koffie genaamd tot mij te hebben genomen begin ik aan mijn slaapkamer. En stop meteen. Ik krijg de vouwgordijnen met geen mogelijkheid uit de rails geklikt. Ik moet wachten op mijn kind. Ik heb geluk. Hij heeft en een dagje vrij en komt op tijd zijn bed uit. Ik kan weer verder! Ik vul het bad met gordijnen en een sopje en realiseer, zoals altijd te laat, dat de vouwgordijnen met klitteband aan het ophangsysteem vastzitten en dat ik echt niet het hele systeem in bad had hoeven te doen.

Een half uur later hangen de vouwgordijnen te drogen, zijn de ramen gelapt en heb ik zin om te gaan rennen. Ik kleed mij om en verlaat het huis. Ik heb van de week een iets milder trainingsschema bedacht en in RunKeeper gezet. Na de eerste ping ga ik 1,5 minuut rennen, dan mag ik 1 minuut wandelen en dan… hoor ik een stem zeggen dat ik 2 kilometer moet hardlopen. Van schrik blijf ik stilstaan. Daar is niets milds aan. Ik verander de 2 kilometer in 2 minuten en ga verder met de training. Het is warmer dan gedacht, verwacht, gehoopt, en het schema is nog niet starters vriendelijk genoeg. Uiteindelijk draai ik de instructies om, ren telkens 1 minuut en wandel de langere periodes. Met wat smokkelijken houd ik dat 5 kilometer vol.  Uitermate fier op mijzelf ben ik een klein uur later weer thuis.

Aan het begin van de middag schakel ik zoon in om de vouwgordijnen terug te hangen. ‘Ze worden wel dun,’ zegt hij.Ik mompel iets over juiste systeem en weten waar het vandaan komt omdat ik anders geen nieuwe gordijnen kan kopen. ‘Gewoon een lapje stof en klittenband is voldoende,’ zegt mijn immer praktisch kind. Wanneer mijn slaapkamer en ikzelf weer spik en span zijn ga ik even google-en. Voor stofjes en klittenband. Maar eerst voer ik ‘vouwgordijnsysteem’ als zoekopdracht in. Er verschijnen wat filmpjes van diverse bouwmarkten die uitleggen hoe je zo’n systeem bevestigd. Het eerste filmpje wat ik aanklik maakt dat ik ga jubelen. Dat is ‘het’ systeem. Ik surf naar de website van de betreffende bouwmarkt en ga zoeken maar mijn geluk is op. De lengte van mijn vouwgordijnen is standaard, de breedte helaas niet. Dat betekent dat de gordijnen op maat gemaakt moeten worden. Of dat ik toch voor een stofje en wat klittenband ga. Daar ben ik nog niet uit.

Waar ik wel uit ben is dat ik morgen de planning de planning laat. Niet ga hardlopen, niet ga poetsen, maar rustig naar de betreffende bouwmarkt wandel om de diverse stofjes van dichtbij te bekijken en de broodnodige informatie op te vragen. Vrijdag pak ik de gedisciplineerde draad wel weer op!

Met de deur in huis …

img_3361Een jaartje of twintig geleden leek het SchoonZus en mij een leuk idee om mijn moeder een boodschappentrolley cadeau te doen. Tenslotte was Mam de 65 gepasseerd en ja, dan hoort zo’n karretje er bij. Mam bedankte ons met de woorden, ‘Dat hadden jullie echt niet hoeven te doen’ en de ondertoon die zei dat zij het meende was duidelijk hoorbaar. Ik kan mij vergissen, maar volgens mij heeft Mams dat ding zelf nooit gebruikt. De rest van de wereld om haar heen wel.

In de jaren na mijn verhuizing naar het appartement (één hoog, geen lift) ‘leende’ ik het karretje van Mams. Bittere noodzaak, neem dat maar van mij aan. Ik had niet alleen haar maar ook mijn boodschappen gedaan en bij gebrek aan tas moest ik het karretje wel meenemen. In de maanden die volgde ‘vergat’ ik telkens het karretje terug te brengen. Ik was tot de ontdekking gekomen dat zo’n trolley wel makkelijk was. En toen vroeg Mams haar karretje terug. Niet voor haarzelf maar, ‘Zo af en toe doet je Tante mijn boodschappen, en voor haar is dat ding wel fijn.’

De trolley ging terug naar Eindhoven. Omdat ik én op mijn moeder lijk én van mening ben dat je minimaal 65 moet zijn om zelf zo’n ding aan te schaffen ging ik weer vrolijk met de rugzak of boodschappenmand mijn boodschappen doen. Dat ging goed totdat ik kennis maakte met  de dames van ‘De Trolley brigade’ en samen met hen Venray en de weekmarkt onveilig ging maken. Binnen een paar weken was ik er achter dat voor een week groenten en fruit in een rugzak of mand mee sjouwen ietsjes te veel van het goede is. Ik ging overstag en kocht mijn eigen trolley. Een blits, jeugdig ogend exemplaar. Met grote wielen.

Eigenlijk gebruik ik dat ding te weinig. Staat-ie meestal in de gang stof te happen. Soms, heel soms, mag het karretje mee naar de winkel. Zoals vandaag. Met een kar vol boodschappen keerde ik huiswaarts. Het was even vechten om de kar boven te krijgen.  Iets met ‘pap in de armen’ en post in mijn hand. Eenmaal boven maakte ik de voordeur open, greep zonder achterom te kijken het hengsel van de trolley en gaf een stevige ruk om hem over de drempel te trekken. De trolley stond wat scheef en op een wiel zeilde de kar naar binnen. Het andere wiel bleef achter de voordeur haken. Dat zag ik niet. In de veronderstelling volledig binnen te zijn liet ik de kar los en liep door om de post op tafel te leggen. Achter mij hoorde ik een harde klap.

Zucht. Weet je dat eieren, zelfs wanneer ze in een mooi kartonnen doosje zitten, niet van harde klappen houden. Uiteindelijk viel het mee. Van de zeven waren er slechts twee gebroken. Goed gebroken. En dat alleen maar, omdat zij met de deur in huis zijn gevallen.

Nou ja, dat kleine ongelukje was voor mij voldoende reden om de rest van de middag niets meer te doen, behalve op de bank hangen en naar een van mijn favoriete films kijken. Drie keer raden welke!

Hoe doe jij de boodschappen? Te voet,  met de auto? In kratten, een tas, een mand of een trolley? Of laat je de boodschappen bezorgen?