Over afscheid nemen, het Heintje Davids gevoel, vakantie en het eerste project ..

img_3257

Ik ging niet met lege handen naar huis…

Tijd is eigenlijk maar iets raars. Daar waar de maanden sinds het begin van mijn onderneming om mijn werkgever te verlaten voorbij zijn gekropen zijn de individuele dagen voorbij gevlogen. Vandaag was het dan eindelijk, maar ook al, de dag waarvan ik na het tekenen van de vaststellingsovereenkomst wist dat deze zou komen: mijn laatste werkdag inclusief afscheidsmoment van mijn collega’s.

Vorige week zag ik wel nog een beetje tegen dat afscheidsmoment op maar met het verstrijken der dagen verdween dat ‘bleh’ gevoel steeds verder naar de achtergrond; werd vervangen door de idee ‘zonder afscheid geen nieuw begin.’ Bovendien groeide juist deze week het besef dat een aantal van mijn huidige collega’s niet ‘slechts collega’s’ zijn maar in de categorie  ‘collega-dinnen’ vallen. Dat wil zeggen, mensen met een meer dan bovengemiddelde potentie om de overstap naar vriend(in) te maken en daarmee gewoon in mijn leven blijven.

Om tien uur stond het officiële afscheidsmoment, inclusief speech, gepland. Net als de spontane bezoekjes van collega’s van andere afdelingen om mij nog eenmaal de hand te schudden of mij een knuffel te geven, deden de lovende afscheidswoorden van mijn leidinggevende mij meer dan goed. Na de melding, ‘je cadeautje krijg je op een later moment’ gaf zij ook aan dat ik vandaag niet de hele dag hoefde te werken.  ‘Na de lunch neem ik het pendelbusje naar Venlo om de jongens van de servicedesk gedag te zeggen,’ reageerde ik en kreeg door één van de collega’s spontaan een lift aangeboden. Daar zeg ik geen nee tegen.

Na de lunch schudde ik snel nog wat handjes en toen kwam het lastigste moment van de dag: het afscheid van mijn directe collega. Zes jaar lang hebben wij lief en leed gedeeld en de knuffel die we elkaar gaven was beslist niet lang genoeg. Toch was ik blij dat mijn chauffeur ongeduldig werd want ook al hadden wij elkaar nog een uur omhelsd, het ‘bleh’ gevoel was daardoor niet minder geworden. Aan de andere kant, zij en ik, wij nemen geen afscheid van elkaar genomen. Iets met een meer dan bovengemiddelde potentie om vrienden te worden. Daarbij, als een moderne Heintje Davids bestaat mijn afscheid niet uit één maar uit vier momenten. Over twee weken staat er een BBQ met de directe teamgenoten op het programma, begin september ga ik naar de ‘teambuildingsavond incl feestje voor twee jubilarissen’ van ICT en eind oktober (datum nog onbekend) neem ik echt en definitief afscheid.

Na nog een uurtje met de heren van de servicedesk te hebben gebabbeld vertrok ik naar huis. Wandelend over de dijk langs de Maas voelde ik de zon branden en schoot spontaan in de vakantiestemming.

 

Voor mij liggen vier weken van zalig nietsdoen. Van niets hoeft, alles mag. Het eerste wat ik mag doen is mijn balkon opknappen. Daar had ik meteen na de verhuizing in 2011 al aan willen beginnen maar door allerlei (mantelzorg)omstandigheden is het er nooit van gekomen. De komende weken zal ik, in de ochtend want met deze temperaturen is het in de middag op mijn ‘balkon op het Zuiden’ niet uit te houden, druk bezig zijn met planten opruimen, potten en meubilair schoonmaken en het verven van schuttingen, muur en vloer.

En dan is het nu tijd om, terwijl het buiten dondert en regent, het eerste boek via de app ‘de vakantiebieb’ te gaan lezen. Tot later!

7 thoughts on “Over afscheid nemen, het Heintje Davids gevoel, vakantie en het eerste project ..

Post hier je vragen of opmerkingen!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.