Slechts collega’s?

changing lanes

‘Het zal best, maar uiteindelijk zijn wij slechts collega’s!’, zei de jongeman, die net ons team was komen versterken, gedecideerd. Met een aantal emotionele collegiale afscheidsmomenten in mijn achterhoofd poogde ik hem, tevergeefs, op andere gedachten te brengen. Hij hield voet bij stuk. De jongeman bleek zelf geen blijvertje; vijf maanden later had hij een andere uitdaging gevonden en nam afscheid van het team.

Nu mijn eigen afscheidsmoment nadert besef ik dat er meer dan een kern van waarheid in zijn woorden zit. Om te beginnen was de jongeman zonder bovenstaande uitspraak hoogstwaarschijnlijk volledig van mijn harde schijf gewist. Eerlijk gezegd denk ik niet dat ik hem nog zou herkennen mocht ik hem ooit weer tegenkomen. Dat geldt niet alleen voor hem. Terugdenkend aan alle collega’s waar ik in het verleden al dan niet geëmotioneerd afscheid van heb genomen moet ik bekennen dat  een groot deel van hen verworden zijn tot vage schimmen.

Van alle collega’s uit mijn bibliotheek-tijdperk (ik heb anderhalf jaar als oproepkracht gewerkt voor de Openbare Bibliotheek Eindhoven en drie bibliotheken die onder de Provinciale  Centrale Noord-Brabant vielen en maakte werkweken tussen de 40 en 60 uur) zijn er nog slechts twee dames die ik mij met naam en toenaam weet te herinneren. Waar ik een gezicht bij heb. Dan zijn er nog twee collega’s waarvan ik de naam in combinatie met een situatie weet te herinneren en een drietal situaties waar collega’s in voorkomen. Voor de rest is mijn geheugen blanco. Wat best bijzonder is want wanneer ik het over die tijd heb spreek ik over ‘een mooie tijd’ en  ‘fijne herinneringen’.

Ik verliet de bibliotheekwereld om bij Philips te gaan werken. Deze periode duurde dik elf jaar. Ik heb jankend*) mijn ontslagbrief aan de personeelsfunctionaris gegeven. Zijn naam ben ik kwijt, zijn gezicht kan ik mij wel nog voor de geest halen. En het feit dat hij, tenminste volgens zijn secretaresse, in een auto reed die ver beneden zijn stand was. Whatever that means. Ik ben naar bruiloften geweest, heb collega’s in het ziekenhuis bezocht, ben met een collega op vakantie geweest. Er zijn foto’s van zondagse wandelingen in het Zuiden. Foto’s van werkmomenten. Er zijn legio leuke, grappige, warme, liefdevolle anekdotes maar ondanks een aantal kerstkaarten over en weer is er 0,0 contact sinds ik ben vertrokken.

Langzaam maar zeker realiseer ik mij wat de jongeman poogde te zeggen. Waar onze spraakverwarring vandaan kwam. Hij had het niet over de kwaliteit van het contact wat je met je collega’s hebt op het moment dat je samen werkt. Hij had het over de grote gemene deler van dat contact, ‘de werkgever’, het kantoor wat je samen deelt. Met andere woorden: je vrienden zoek je zelf uit,  je collega’s krijg je gratis bij de baan. Collega’s zijn toevallige passanten in je leven. Wanneer je het samen goed kunt vinden, is dat fijn. Het wil alleen niet zeggen dat je daarmee automatisch vrienden ‘voor het leven’ wordt. Gebeurt dat wel, dan is dat een pluspunt kan ik uit eigen ervaring zeggen. Mijn ontzetting over de woorden ‘slechts collega’s’ kwam daar vandaan.  De collega’s die het stadium ‘slechts’ ontgroeid zijn en in de categorie vrienden vallen. Een categorie die nog steeds groeit.

Het besef dat de meeste collega’s toevallige passanten in je leven zijn maakt dat ik het naderende afscheid wel wat luchthartiger tegemoet treed dan ik voorheen zou hebben gedaan. Natuurlijk ga ik iedereen enorm missen en de kans dat ik het bij het afscheid droog houd is gezien mijn status van weke toffe relatief klein, maar diep van binnen weet ik dat het gevoel ‘ik ga je missen’ in de meeste gevallen van beide kanten niet van blijvende aard is.  Volgen er in de toekomst nog wat berichten via WhatsApp of Facebook maar wordt dat, net als voorheen het versturen van kerst- en verjaardagskaarten, alras minder en minder tot ook dat stopt; gaan wij onze eigen weg. Wat blijft is een warme herinnering aan wat ooit was… en daar is helemaal niks mis mee weet ik nu.

*) Iets met weken slecht slapen in verband met een zieke baby in combinatie met schuldgevoel en een reisafstand woon-werkverkeer van gemiddeld 100 km enkele reis.

8 thoughts on “Slechts collega’s?

  1. Ik heb met een collega van mijn eerste baan een heel goede vriendschap opgebouwd. Voor de rest niet en ook geen behoefte aan.

    Like

  2. Klopt helemaal. Heel veel oud collega’s zijn hooguit nog vage gezichten of leuke en helaas soms ook vreselijke herinneringen. Maar absoluut zijn er in die jaren ook een paar pareltjes aan vriendschappen ontstaan waaronder die van jou. En weke toffee? Heerlijk! Soort zoekt soort dat bleek vanavond wel weer xxx

    Liked by 1 persoon

  3. Zo gaat dat inderdaad. Je roept ‘we houden contact!’ maar het verwatert toch. Al moet ik zeggen dat ik heel af en toe nog binnen loop bij mijn favoriete ex-werkgever. Dan kruipen de monteurs massaal onder de auto’s vandaan om mij – als één van de jongens – keihard op mijn schouders te rammen. Maar dat was ook wel een heel bijzonder bedrijf!

    Liked by 1 persoon

  4. Pingback: Over afscheid nemen, het Heintje Davids gevoel, vakantie en het eerste project .. | She's Changing Lanes

  5. Ik ken het hoor je werkt er anderhalf jaar zeer graag mee maar spreekt ze nooit meer. Missen ja een enkeling bij gebrek aan fijne collega’s op huidige locatie. Vrienden met collega’s worden geloof ik al lang niet meer in.

    Like

Vragen en/of opmerkingen zijn welkom...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.