Achter op schema, een overdenking, nieuwe aanschaf en sjips…

Het balkon leeg- en schoonmaken neemt meer tijd in beslag dan mij lief is. Zelfs ‘s-morgens als de zon mijn balkon nog niet heeft gevonden zweet ik als een otter. Goed om de afvalstoffen kwijt te raken, denk ik dan maar, wanneer ik met een handdoek het straaltje water wat uit mijn haren loopt weg veeg.

img_3110

Het gevolg van het leegmaken van het balkon is dat mijn huiskamer er meer en meer als een uitdragerij uit gaat zien. Het is voor een goed doel, denk ik dan maar. Bovendien heb ik hierdoor een goed excuus om de huiskamer niet te poetsen. Ik kan mijn kont er niet keren. Dat laatste heeft nog een positief effect. Een aantal jaar geleden heb ik een twee meter lange houten zitbank van binnen naar buiten verplaatst en daar alle plantenpotten op gezet. Het ziet er heel leuk uit maar het vreet ruimte. In het huidige plaatje was de bank niet ingetekend maar gisteren begon ik te twijfelen. Nadat ik in de huiskamer met mijn kleine teentje tegen de tuintafel aan was gelopen was ik uit getwijfeld. Met dank aan zoon staat de bank nu in de schuur.

De schutting is nog niet helemaal schoon, laat staan geschuurd, wanneer ik de pijp aan Maarten geef. Morgen is er weer een dag. Wanneer ik fris gedoucht met een kop koffie op de bank plof overvalt mij een gevoel van gemis en weet ik ineens waarom ik nu wel aan een project groter dan een dag ben begonnen. Het risico dat ik per direct alles uit handen moet laten vallen omdat er spontaan acute zorgtaken voor mij zijn is geslonken naar 5%. Een verwaarloosbaar getal.

In de wetenschap dat de auto morgen naar de garage moet ga ik vandaag even tanken. Dankzij de airco koel ik af naar een normale temperatuur en ik maak van de gelegenheid gebruik even naar de HEMA in het volgende dorp te rijden. Misschien hebben ze daar nog wel een fris zomerjurkje. Dat hebben ze niet. Wel een korte broek met zakken van joggingstof. Niet in mijn maat maar met dit weer is een maatje te groot helemaal niet erg. Verder vind ik ook nog een rokje uit de herfstcollectie. Vroeger moest ik er niet aan denken om hartje zomer iets voor de herfst te kopen, maar ondertussen weet ik dat ik nu mijn slag moet slaan omdat ik anders achter het net vis.

Het straffe windje verkoeld nauwelijks wanneer ik naar de supermarkt loop. Ik haal alles in huis voor een Mexicaanse bonenschotel en een Thaise noedelsoep. Zei ik alles? Ik ben bijna thuis wanneer ik besef dat ik én de bonen én de tortilla sjips vergeten ben. Zachtjes zeg ik ‘sjips’ en kijk om mij heen of er geen kinderen in de buurt zijn. Ik loop snel door naar huis, ruim de boodschappen op, pak mijn beurs en ga terug naar de supermarkt…

Echt. Ik doe vandaag he-le-maal niets meer. Behalve koken …  En… 😉

Mijn inner Pippi Langkous borrelt..

De laatste jaren betrap ik mijzelf steeds vaker op de gedachten, ‘ik heb dit nog nooit gedaan dus ik denk niet dat ik het kan.’ Die gedachten, weet ik, komt voort uit een vooroordeel. Eentje waar ik zelf altijd tegen strijd maar die ik onbewust ook blijk te hebben: je kunt een oude hond geen nieuwe trucjes leren.  De hoogste tijd dus, om van gedachten te veranderen.

ik denk

Al vanaf de eerste dag dat ik hier woon droom ik, met het boek ‘Een huis in Toscane’  als inspiratiebron, van een mediterraan balkon. Zachte tinten, een lekker plekje om te zitten, luieren en misschien wel te slapen, lieflijk licht omringd door een oase van planten. Tot op heden (ik woon hier nu bijna 7 jaar) is het er niet van gekomen. De schutting en de muur zijn nog steeds vies wit (nee, dat is geen officiële kleur), ik wandel over doodordinaire stoeptegels, het meubilair is van het soort 13 in een dozijn en niet geschikt om op te liggen om over slapen nog maar te zwijgen en omdat ik regelmatig vergeet de planten water te geven…

img_3242

Nu ik even wat langer vakantie heb dan mijn geijkte twee weken staat het opknappen van het balkon op de agenda. Ik begon met een veilig plan: alle doden planten verwijderen, tafel, stoelen en bankje anders zetten, misschien wel een nieuwe ligstoel kopen, schutting en geverfde muur schoonmaken en opnieuw verven. Gewoon RAL 9003, net als nu. Dat moest lukken. De hittegolf hield aan en ik pakte mijn favoriete zomerboek uit de kast en ging dromen. Wat als..

Wat als ik de schutting zacht terra zou maken? En de geverfde muur een paar tinten donkerder? Misschien kan ik de stoeptegels wel verven in een grijsblauwe kleur? Het woord ‘patroontje’ popte op in mijn hoofd. Ligstoel werd vervangen door loungebank. Ik besprak mijn plannen met een collega. ‘Weet je wat ook leuk is,’ vroeg zei, googlede en liet mij een Do-It-Yourself (DIY) filmpje zien waarin een balkon werd opgeknapt. ‘Niks voor mij,’ zei ik, maar het liet mij niet los.

Thuis heb ik de hele avond naar DIY balkon-opknap-filmpjes zitten kijken. Met name de filmpjes van Engineer Your Space maakte dat de ideeën begonnen te borrelen. De loungebank en de ligstoel verdwenen naar de achtergrond. Werd vervangen door iets minder 13 in een dozijn maar nog steeds makkelijk te maken voor iemand zonder kluservaring. Mijn inner ‘Pippi Langkous’ en daarmee haar motto ‘ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk wel dat ik het kan’ kwam naar boven.

Ondertussen ben ik twee weken verder. Alle doden planten zijn van het balkon verdwenen. Lege potten zijn schoongemaakt. De twee grootste planten, de olijf en hibiscus, staan voor nu bij de voordeur. De kans bestaat dat zij daar blijven staan want het portaal ziet er ineens een stuk gezelliger uit.

bij de voordeur

Verder weet ik dat de accuboormachine nog in leven is en heb ik de schuurmachine die ik ooit van Pap heb geleend (en van Mam niet terug mocht geven) uit de schuur gehaald. Verf en kwasten zijn gekocht. De veilingkisten die de basis voor het ‘dagbed’ vormen zijn besteld.

Voorlopig hoef ik mij in de ochtenduren niet te vervelen. Ochtenduren ja. Met een balkon op het Zuiden en volledig open zodat het ook op het Westen ligt, lijkt mij dat wel zo verstandig. Houd ik mooi tijd over om in de middag ‘vakantie te vieren’ ;-).

Over afscheid nemen, het Heintje Davids gevoel, vakantie en het eerste project ..

img_3257

Ik ging niet met lege handen naar huis…

Tijd is eigenlijk maar iets raars. Daar waar de maanden sinds het begin van mijn onderneming om mijn werkgever te verlaten voorbij zijn gekropen zijn de individuele dagen voorbij gevlogen. Vandaag was het dan eindelijk, maar ook al, de dag waarvan ik na het tekenen van de vaststellingsovereenkomst wist dat deze zou komen: mijn laatste werkdag inclusief afscheidsmoment van mijn collega’s.

Vorige week zag ik wel nog een beetje tegen dat afscheidsmoment op maar met het verstrijken der dagen verdween dat ‘bleh’ gevoel steeds verder naar de achtergrond; werd vervangen door de idee ‘zonder afscheid geen nieuw begin.’ Bovendien groeide juist deze week het besef dat een aantal van mijn huidige collega’s niet ‘slechts collega’s’ zijn maar in de categorie  ‘collega-dinnen’ vallen. Dat wil zeggen, mensen met een meer dan bovengemiddelde potentie om de overstap naar vriend(in) te maken en daarmee gewoon in mijn leven blijven.

Om tien uur stond het officiële afscheidsmoment, inclusief speech, gepland. Net als de spontane bezoekjes van collega’s van andere afdelingen om mij nog eenmaal de hand te schudden of mij een knuffel te geven, deden de lovende afscheidswoorden van mijn leidinggevende mij meer dan goed. Na de melding, ‘je cadeautje krijg je op een later moment’ gaf zij ook aan dat ik vandaag niet de hele dag hoefde te werken.  ‘Na de lunch neem ik het pendelbusje naar Venlo om de jongens van de servicedesk gedag te zeggen,’ reageerde ik en kreeg door één van de collega’s spontaan een lift aangeboden. Daar zeg ik geen nee tegen.

Na de lunch schudde ik snel nog wat handjes en toen kwam het lastigste moment van de dag: het afscheid van mijn directe collega. Zes jaar lang hebben wij lief en leed gedeeld en de knuffel die we elkaar gaven was beslist niet lang genoeg. Toch was ik blij dat mijn chauffeur ongeduldig werd want ook al hadden wij elkaar nog een uur omhelsd, het ‘bleh’ gevoel was daardoor niet minder geworden. Aan de andere kant, zij en ik, wij nemen geen afscheid van elkaar genomen. Iets met een meer dan bovengemiddelde potentie om vrienden te worden. Daarbij, als een moderne Heintje Davids bestaat mijn afscheid niet uit één maar uit vier momenten. Over twee weken staat er een BBQ met de directe teamgenoten op het programma, begin september ga ik naar de ‘teambuildingsavond incl feestje voor twee jubilarissen’ van ICT en eind oktober (datum nog onbekend) neem ik echt en definitief afscheid.

Na nog een uurtje met de heren van de servicedesk te hebben gebabbeld vertrok ik naar huis. Wandelend over de dijk langs de Maas voelde ik de zon branden en schoot spontaan in de vakantiestemming.

 

Voor mij liggen vier weken van zalig nietsdoen. Van niets hoeft, alles mag. Het eerste wat ik mag doen is mijn balkon opknappen. Daar had ik meteen na de verhuizing in 2011 al aan willen beginnen maar door allerlei (mantelzorg)omstandigheden is het er nooit van gekomen. De komende weken zal ik, in de ochtend want met deze temperaturen is het in de middag op mijn ‘balkon op het Zuiden’ niet uit te houden, druk bezig zijn met planten opruimen, potten en meubilair schoonmaken en het verven van schuttingen, muur en vloer.

En dan is het nu tijd om, terwijl het buiten dondert en regent, het eerste boek via de app ‘de vakantiebieb’ te gaan lezen. Tot later!