Jouw tijd komt nog wel ..

En dan dringt het tot je door:  je werkt maakt niet meer gelukkig. Sterker nog, je voelt jezelf richting een burn-out afglijden. Wat doe je dan? 

She van Shes Changing LanesEen kleine twintig jaar geleden stapte ik als herintreder de arbeidsmarkt op.  Dankzij de partneralimentatie die ik ontving niet meteen een must maar ik ben opgegroeid met de slogan ‘Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid’ en ik wist dat achterover leunen tot ik geen recht meer had op financiële ondersteuning mijn kansen op de arbeidsmarkt drastisch zouden verminderen.

De afwezigheid van enige dwang maakte dat ik op zoek kon naar de krenten in de pap. Dat deed ik door via het uitzendbureau korte opdrachten aan te nemen. Maandje hier, weekje daar.  Als het werk mij leuk leek en de opdrachtgever met mij in zee wilde ging ik aan de slag in de hoop op deze wijze de ultieme baan te vinden. Tijdens mijn vijfde opdracht (medewerkster Personeels- en Salarisadministratie) werd ik gevraagd om aansluitend aan het uitzendcontract in dienst te treden als secretaresse van de manager P&O. De manager bleek een zeer inspirerende vrouw te zijn en ik zei ja. Mijn ja markeerde het begin van een flitsende carrière. Drie jaar (en evenzoveel managers) verder werd ik Coördinator van de Personeelsadministratie en weer een jaar later Unithoofd Personeels- en Salarisadministratie.  Wanneer ik in dat tempo doorging zou ik binnen vijf jaar in de Raad van Bestuur zitten.

Gelukkig was dat niet mijn ambitie, want na twee jaar tevergeefs geprobeerd te hebben het leidinggeven onder de knie te krijgen, zat ik thuis met een burn-out. Het moment om te bezinnen. Hoe had die carrière mij kunnen overkomen? Het antwoord was simpeler dan gedacht.  Geld en Ego. Door het grotendeels wegvallen van mijn financieel vangnet was ik kostwinner geworden en ‘Ik geef leiding aan zeventien personen’ bekt wel lekker. De financiële angst maakte dat ik het niet aandurfde om (begeleid) extern naar een leuke baan te zoeken, maar intern een stapje opzij te maken.

Denk nu niet dat de functie waarin ik terecht kwam niet leuk was. Integendeel zelfs. Er hing alleen een verkeerd labeltje aan. De benaming was applicatiebeheerder maar medewerker social control of zo was een veel betere geweest. Je zou verwachten dat ik wat geleerd had van mijn ‘spring maar op de rijdende trein’-mentaliteit uit het verleden maar neen. Toen ik in 2012 gevraagd werd om als applicatiebeheerder te participeren in het implementatietraject van een SAP-ERP-solution voor de HR kant zei ik ‘ja’. Niet omdat ik die functie ambieerde maar omdat ik bang was na implementatie van het systeem zonder baan te zitten.

Angst is een slechte raadgever al dacht ik daar lange tijd anders over. Ik heb namelijk nooit een hekel aan mijn werk gehad al dacht ik wel eens, ‘Word ik hier echt gelukkig van?’ Wanneer ik die vraag eerlijk beantwoordde met ‘nee’ was daar altijd een stemmetje dat zei, ‘Jouw tijd komt nog wel. De hypotheek moet betaald, wat zal je moeder wel niet zeggen wanneer je zonder werk komt te zitten, en weet je wel hoe duur opgroeiende kinderen zijn.’

Begin 2018 gebeurde er een aantal dingen die voor mij de zaken in perspectief hebben geplaatst. Ik was niet langer de beheerder van het HR pakket maar was aan het omscholen naar het domein Inkoop en Logistiek. Mijn moeder kwam te overlijden,  zoon tekende een leer-arbeidsovereenkomst, er werd een reorganisatie aangekondigd en ik begon burn-out achtige klachten te vertonen. In eerste instantie gooide ik deze klachten op het overlijden van mijn moeder en de reorganisatie maar uiteindelijk kon ik slechts één conclusie trekken: mijn baan en ik matchten niet meer. Na wat halfslachtige pogingen om binnen de organisatie een nieuwe uitdaging te vinden werden mijn klachten erger en wist ik dat wanneer ik nog langer bleef wachten op ‘Jouw tijd’ ik er aan onderdoor zou gaan.

Toen ik dat besefte was de rest gemakkelijk. Ik heb de meeste tijd besteed aan de vraag ‘Wat wil jij later worden?’ en ‘Waar word jij blij van?’ Daar ben ik ondertussen uit. Ik word blij van mijn eerste liefde, de bibliotheek, maar ook van het (be)schrijven/inrichten en uitvoeren van administratieve processen, fröbelen met computers, websites en schrijven. Ik vond een opleiding om mij daarin te ondersteunen.

Nee, ik heb nog geen andere baan. Toch is mijn werkgever op mijn verzoek mijn aankomend vertrek aan het voorbereiden. Omdat de tijd daar is om van ‘Jouw tijd komt nog wel’ tegenwoordige tijd te maken.  En ja, ik vind het retespannend maar, hoewel resultaten uit het verleden geen garanties voor de toekomst bieden, heb ik er alle vertrouwen in dat mijn plan gaat slagen.