Een misser van formaat

De buit_2499Ik dacht altijd dat ik het als uit noodzaak geboren glutenvrij-etende lekkerbek lastig is om uit eten te gaan. Om bij elke bestelling, zelfs wanneer het een glas water betreft, te melden ‘glutenvrij’. Om alles wat er op mijn bordje ligt met enige wantrouwen te benaderen ‘want je weet maar nooit’. In de horeca werken mensen en mensen kunnen fouten maken. Van de week kwam ik er achter dat ook een vegetariër omringd door vleeseters het niet altijd makkelijk heeft.

Dinsdagavond, half negen betreden wij (vriendin, haar dochter en ik) het Japanse restaurant waar wij hebben gereserveerd. Het is geen all you can eat sushi-bar; hier wordt volgens de Washoku-stijl gekookt. Eén van hun specialiteiten is Shabu-shabu.

In de kleine zaak lopen drie obers rond. Nadat we wat te drinken hebben besteld krijgen we de kaart aangereikt. De jongste van de drie obers geeft ons tekst en uitleg over de diverse menu’s. We moeten twee belangrijke keuzes maken: het aantal amuses waar we mee willen beginnen en de ingrediënten van de Shabu-shabu. Naast de groenten bestaat de keuze uit a) wagyu beef, b) een mix van wagyu beef, vis en black angus beef of c) vis en black angus beef.

Op dat moment beseft vriendin dat er geen volledig vegetarische optie op de kaart staat en vraagt of het mogelijk is dat zij, als vegetariër, een vegetarische Shabu-shabu met uitsluitend vis en groenten krijgt. De jongste ober zegt dat het geen probleem is, maar roept wel zijn vrouwelijke collega er bij. Ook zij bevestigd dat het geen probleem is, maar gaat nog wel even in overleg met de kok. Het is wederom geen probleem, hij zal voor vriendin een assorti vis van het seizoen klaarmaken. Nu er niets meer is wat een avondje genieten in de weg staat, gaan we over tot bestellen. Vanaf dat moment is het genieten met een hoofdletter G.

Achtereenvolgens krijgen we een amuse bouche van het seizoen, boterzachte sashimi, de best sushi ever, edamame, heldere bouillon van het seizoen, speciaal gegrilde vis en dan is het tijd voor het hoogtepunt van de avond: de Shabu-shabu. Er wordt een grote pan kokend water op de in de tafel ingebouwde kookplaat gezet. ‘Waar komt de andere pan te staan?,’ vraagt vriendin belangstellend. ‘Welke andere pan?,’ is de wedervraag van ober nummer drie. ‘Ik eet vegetarisch,’ antwoordt vriendin geduldig. ‘Wanneer ik mijn groenten en vis in dezelfde pan bereid waarin zij hun vlees bereiden, is mijn eten niet vegetarisch meer.’ Ober drie lijkt haar redenatie niet helemaal te volgen. ‘Ik ga even overleggen,’ mompelt hij en loopt naar zijn collega’s.

Het is de jongedame die even later naar ons toekomt om te melden dat zij met de kok gaat overleggen. Wij kijken elkaar eens aan. Zien het probleem niet. Er zou volgens hun eigen zeggen geen probleem zijn. De jongedame komt terug en probeert met een stalen gezicht de oplossing van de kok in de groep te gooien. Het eert haar dat haar dat niet echt lukt. ‘De kok stelt voor dat u eerst eet en de andere wachten tot u klaar bent.’ Het is lang geleden dat ik drie monden synchroon heb zien openvallen. Nou ja, ik zag er twee openvallen en voelde mijn eigen onderkaak wegzakken. ‘Wat gezellig,’ reageert vriendin sarcastisch. ‘Dus zij mogen toekijken hoe ik eet. Dat is toch geen oplossing?’ Enigszins wanhopig kijkt de jongedame de zaak rond, zoekt steun bij haar twee collega’s die vanaf een afstandje toekijken. Dan valt haar oog op de enige tafel in de zaak met twee ingebouwde kookplaten. De tafel is leeg. ‘Zou u naar een andere tafel willen verhuizen?,’ vraagt zij terwijl zij naar haar collega’s seint dat zij die tafel in orde moeten maken. ‘Daar kunnen wij twee pannen kwijt.’

Aan de andere tafel vervolgen wij onze maaltijd. Gezamenlijk. Het is wederom genieten maar de schwung is er uit. Het speciale is van de avond af. Omdat vier mensen niet voorbij de oplossing vlees vervangen voor vis hebben gekeken. En het ergste is: de in eerste instantie voorgestelde oplossing zegt mij dat dit ook gebeurt was wanneer vriendin bij het reserveren gemeld had dat zij vegetariër is.  Wat mij betreft een misser van formaat. Eentje die het heerlijke eten van die avond overschaduwd. Echt doodzonde wat mij betreft.

Mijn blik is naar buiten gericht

img_33201Als extraverte introvert heb ik altijd wat moeite om sociale activiteiten te ontplooien. Normaal gesproken krijg ik tijdens mijn werkdagen al prikkels genoeg. Afspreken met goede vrienden lukt meestal nog wel, maar liefst niet te ver van te voren, want ik weet nooit hoe vol mijn hoofd is. Mijn angst voor deze periode van Even lekker niets doen is dan ook dat ik mij als een kluizenaar ga gedragen.

Om dat te voorkomen had ik, toen ik nog aan het werk was, drie afspraak-in-plan-activiteiten voor de aankomende week op mijn to-do lijst opgenomen. Verder had ik zowel in de eerste, als in de tweede week van mijn vakantie al een afspraak (anders dan auto naar de garage of tandarts) staan.

Nu weet ik niet of ik dit keer sneller afschakel dan normaal of, in de wetenschap dat ik dit keer langer vrij ben dan ik de laatste jaren gewend ben, mij wat meer prikkels kan veroorloven maar…. twee van de drie afspraken zijn al ingepland. Sterker nog, één van de twee heeft al plaatsgevonden. Daarnaast ben ik al bij mijn broer en zijn vrouw op bezoek geweest, heb met een bijna ex-collega koffie gedronken en ben in meer dan goed gezelschap sushi gaan eten. Inderdaad. Mijn blik is naar buiten gericht en daar word ik nog blij van ook.

Nieuws van het sollicitatie-front

Van de week heb ik jullie deelgenoot gemaakt van het feit dat ik een sollicitatie-email de deur uit heb gedaan. In de ontvangstbevestiging die ik maandag ontving stond dat zij veel reacties ontvangen hebben én dat de gesprekken nog diezelfde week ingepland zouden worden. Aangezien ik niets meer heb gehoord verwacht ik maandag of zo de afwijzingsmail.

Verder heb ik deze week een oriënterend gesprek gehad bij een bedrijf hier in de regio waar mogelijk een vervolg aan gegeven wordt. 

Zo, nu zijn jullie weer helemaal bij. Komende week begin ik met een meerdaags bezoek aan Groningen en voor nu is het plan de laptop thuis te laten. Dat is pas echt afschakelen!

Nachtelijk NL-alert en geen telefoon in de buurt

Sinds een paar dagen ligt mijn mobieltje, geheel conform de geldende gezondheidsadviezen, niet meer op het nachtkastje naast mijn bed maar ergens in de huiskamer. De meldingen over stralingsgevaar hebben voor mijn gevoel een hoog alu-hoedje-gehalte, maar de waarschuwing van slaapexperts voor te veel blauw licht (met minder melatonine aanmaak tot gevolg) snijdt wat mij betreft wel hout. Telkens wanneer ik wakker word (en dat gebeurt best wel vaak) kijk ik even op mijn telefoon om te zien hoe lang ik nog mag slapen en kan dan niet altijd de neiging om even te kijken wat er in de wereld om mij heen gebeurt bedwingen, zodat ik al knipperbollend van een overdosis blauw licht de slaap helemaal niet meer kan vatten.

Screenshot 2018-08-07 at 15.26.13

Fotograaf: Laurens Eggen (De Limburger)

Sinds de nacht van zaterdag op zondag heb ik weer een wekker naast mijn bed staan en ligt mijn telefoon in de huiskamer. Ondanks dat heb ik een onrustige nacht. Een nacht vol geluid. Voor mijn gevoel heeft iemand in de buurt een nieuwe, zeer luidruchtige wekker en net als ik alle ramen en deuren wagenwijd open staan. ‘Je zal op dit moment je bed uit moeten,’ denk ik, doe een sanitaire stop, loop even het balkon op, drink wat water, stap mijn bed weer in  en val in slaap.

Iets voor achten loop ik de woonkamer binnen en hoor een appje binnenkomen. Nieuwsgierig pak ik mijn telefoon en zie dat dit niet het eerste appje van de dag is. Ik zie zelfs een NL-alert. Ik begin te lezen en iets wat een drama had kunnen worden ontrolt zich voor mijn ogen.

  • 04:12 uur (zoon, nachtdienst): Ik hoop dat zodra je wakker bent je het NL-alert ziet.
  • 04:36 uur (zoon): Ping Ping
  • 04:37 uur (zoon): Je mag alles dichtgooien, gaat om zuurbaden die de lucht in gegaan zijn.
  • 06:08 uur (zoon, thuis): Knap dat je niet wakker geworden bent door het luchtalarm
  • 06:09 uur (zoon): Waait niet deze kant op dus daarom heb ik alles open laten staan. Plus, het is niet zo heel erg.

Enigszins (zwak uitgedrukt) geschrokken maar vooral nieuwsgierig speur ik het internet af op zoek naar informatie over zuurbaden die de lucht in zijn gegaan. Het blijkt gelukkig allemaal, mede dankzij de inzet en adequaat handelen van -tig hulpverleners en gunstige wind, met een sisser afgelopen. Maar de uitkomst had ook heel anders kunnen zijn. Dan had ik (omdat ik het luchtalarm niet als dusdanig heb herkend)  op basis van het NL-alert wel moeten handelen. Ramen en deuren dicht moeten doen en via radio, TV of internet op verdere instructies moeten wachten.

Het moge duidelijk zijn. De volgende keer wanneer ik denk dat iemand in de buurt een nieuwe wekker heeft sta ik op en maak ramen en deuren dicht. Daarna ga ik wel uitzoeken wat er aan de hand is. En mijn telefoon… Die leg ik weer naast mijn bed. Ik kan beter een keertje wakker liggen door iets te veel blauw licht dan, het is onderhand wel tijd voor een beetje dramatiek nietwaar, helemaal niet meer wakker worden.

Waar ligt jouw telefoon ‘s-nachts?