Toch digitaal

636673537507350075-doctor-who-s11-costume-reveal

Ik moet eraan geloven. Er komt een mediabox in huis zodat wij naar digitale TV kunnen kijken. Niet dat ik dat perse wil, maar ik word er door mijn provider toe gedwongen. Nou ja, als ik TV wil blijven kijken.

Toen ik in 2011 ging verhuizen, ging ik al voor een alles-in-één pakket inclusief digitale TV. Ik bestelde alleen het kastje niet. Zoon en ik zijn niet van die TV-kijkers, en ik zat niet te wachten op nog een ontsierend ding op de TV kast.

Het laatste jaar was het mij al opgevallen dat bepaalde zenders erg flets en wiebelig op mijn scherm verschenen. Veel fletser en wiebeliger dan wanneer ik via internet of de app keek. Zal wel door de TV komen, dacht ik, en bleef gewoon naar wiebelig beeld kijken.

Mijn moeder kwam te overlijden en haar nog vrij nieuwe TV verhuisde naar mijn huis. De eerste weken leek ik gelijk te hebben. Alle zenders kwamen helder binnen. Dat duurde ongeveer een week en daarna was het uit met de pret.

Er kwam een nieuwe serie van Dr Who op de BBC en ik realiseerde mij dat die zender niet op mijn TV zat. Via internet was het beeld niet geweldig dus nu kijk ik via de iPad. Niet ideaal, maar een mens moet toch wat.

Het werd maandag 12 november. Na zijn week vakantie ziek thuis doorgebracht te hebben vertrok Zoon richting zijn werk. Twee uur later was hij weer thuis. Het zweet stond duimdik op zijn voorhoofd, hij was rillerig, spierpijn etc. Griep dus.

Zoon brengt de meeste tijd die hij thuis is in zijn kamer door. Wanneer hij gaat werken, zet hij het raam open, zodat zijn kamer kan luchten. Die twee uur was veel te kort. ZIjn kamer had meer open air nodig. Warm aangekleed verhuisde hij naar de kamer, installeerde zich pal tegenover de TV.

Zijn eerste actie was om te kijken welke zenders wij überhaupt kunnen krijgen. Bedroevend weinig. ‘Ik snap er niets van,’ klaagde ik. Hij wel. ‘Je weet toch dat provider analoge TV aan het uitfaseren is. Nog even en je hebt geen enkele zender meer.’

Terwijl hij naar National Geografic keek, bekeek ik de website van de provider. Misschien dat het tijd werd om toch zo’n kastje in huis neer te zetten. Het was even puzzelen, maar het is mij gelukt. Vanavond wordt het kastje bezorgd. Met een beetje geluk, zijn hij en ik samen technisch genoeg, en kan ik Dr Who zondagavond gewoon op een groot scherm zien!

Elk nadeel heb z’n voordeel.

Reclame

toet_koffieIk heb weinig tot niets met reclame. Nu kijk ik nog naar analoge TV en heb geen netflix-abonnement, dus onbewust krijg ik heel wat reclame mee. Standaard neem ik reclame met een korreltje zou.  Soms is één korreltje niet voldoende.

Hoe het begint …

Een Koningin. Eenzaam, met een kop geurende koffie in de hand, zit zij aan de keukentafel. Ik heb weer teveel koffie gezet, denkt zij. Zij neemt een slok. Haar hoop, dat de kinderen hun bezigheden neerleggen en gezellig aanschuiven, blijkt ijdel te zijn. Kinderen en hun wifi, denkt zij vol liefde. Dan krijgt zij een idee en zet de wifi uit.

De sprookjes versie …

Nog 1000 punten verwijderd van een nieuwe topscore valt de verbinding van het spel wat het prinsje aan het spelen is weg.

Tot haar verbazing ziet prinsesje één hoe het gezicht van haar beste vriendin van het scherm verdwijnt.

Midden in een heerlijk nummer valt de iPod van prinsjes twee stil.

De drie kinderen beginnen te stralen. Jippie. Moeder de Koningin heeft koffie gezet. Snel rennen zij naar de keuken voor een heerlijk koffiemomentje…

Wat er volgens mij echt gebeurt…

Nog 1.000 punten verwijderd van een nieuwe topscore valt de verbinding van het spel wat het prinsje aan het spelen is weg. Vloekend staat hij op, loopt de overloop op en schreeuwt naar beneden, ‘Die *(&^&%^%^&*&&%^$ wifi ligt er weer uit. Wanneer nemen we nu eens een goede provider.’ Hij dendert de trap af, registreert  dat alle lichtjes van het modem uit zijn, ziet hoe zijn moeder met een gelukzalige uitdrukking op haar gezicht hem een kop koffie aanreikt en zegt, met nauwelijks onderdrukte woede, ‘Ben jij gek geworden om de wifi uit te zetten? Ik heb rechten hoor!’

Tot haar verbazing ziet prinsesje één hoe het gezicht van haar beste vriendin van het scherm verdwijnt en het wifi teken dof wordt. Zij hoort haar broer schelden. Woedend klapt zij haar laptop dicht, rent naar de keuken en gilt tegen haar moeder, ‘Ik zat midden in een goed gesprek. Bovendien ben ik nog veel te jong om koffie te drinken.’

Midden in een heerlijk nummer hapert de iPod van prinsjes twee even. Dan neemt het 4G netwerk het over. Door de koptelefoon heen hoort zij haar broer en zus schreeuwen, haar moeder huilen. Djiez, denk zij, wat ben ik blij dat ik over een paar maanden op kamers ga, weg uit dit gekkenhuis.

Jullie hebben gelijk…

De waarheid ligt in het midden en mijn versie verkoopt waarschijnlijk geen koffie. Maar toch… Reclame mag wat mij betreft wel wat realistischer zijn … 😉

Schaaps’ Schrijfuitdaging #4: Bril

toet_schaap-schrijft‘Wat is het woord?’ Drie knuffels verdringen zich rondom de laptop. ‘Glasses, de weurd is glasses.’  Toet schiet in de lach. ‘Daar weet ik een leuk verhaal bij.’ Hij steekt meteen van wal.

Toen ik hier net woonde, was ik vaak alleen met Bruin, het huiskonijn. Ik wilde heel graag vriendjes met hem worden, maar hij was een beetje knorrig.  Tot hij vroeg of ik hem wilde voorlezen. Ik bekende dat ik dat niet kon. ‘Daar hebben de mensen leesbrillen voor uitgevonden’, zei Bruin.

Hij keek mij zo verwachtingsvol aan, dat ik niet durfde te zeggen dat een leesbril zo niet werkt. Ik zette de bril op, pakte een boek en begon te vertellen. Vier uur later stopte ik pas. Bruin keek mij met open bekje aan. ‘Wat ben jij knap’, zei hij vol bewondering.

Toet begint te lachen. ‘Bleek ik het boek op z’n kop te hebben gehouden.’

⇐⇐⇐℘℘℘⇒⇒⇒

Er is een nieuwe schrijfuitdaging in blogland. Voor regels, voorwaarden van deelname, etc etc, verwijs ik graag naar Schaap schrijft.

toet_bril